Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2019/1580 K.2020/232

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 15/01/2019 gün ve 2016/13054-2019/63 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’un 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; taraf vekillerinin temyizi üzerine karar Dairemizin 15/01/2019 gün, 2016/13054 esas ve 2019/63 karar sayılı ilamı ile bozulmuş, davacı vekili kararın düzeltilmesini istemiştir.

Davacı vekili; dava dışı ... Sigorta AŞ tarafından, müvekkili Türk Malzeme Ofisi aleyhine Ankara 10. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/48 esas sayılı dosyasında, arpa boşaltımını yapan kamyonda oluşan hasarın ödenmesi nedeni ile rücu davası açıldığını, anılan davada müvekkilinin çalışanı olan davalının %60 kusurlu olduğunun tespit edildiğini, verilen kararın onanarak kesinleştiğini ve bunun sonucunda sigorta şirketi tarafından müvekkil aleyhine ilamlı icra takibine girişildiğini belirterek müvekkilinin icra dosyasına yapmış olduğu ödemenin davalıdan rücuen tahsili isteminde bulunmuştur

Davalı vekili; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; 25/01/2016 tarihli bilirkişi raporuna itibar edilerek, davacı kurum tarafından takip dosyasına ödenen asıl alacak ve faiz üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın tarafların temyizi üzerine Dairemizce; "25/06/2015 tarihli bilirkişi raporu ile; davacı kurumun %60 kusur oranına göre davalıya rücu edebileceği toplam miktar 23.485 TL olarak belirlenmiştir. 22/01/2016 tarihli kusur raporuna göre, davalının kusuru %20 olarak tespit edilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile bu kusur oranının karşılığı olmayan 7.828 TL'ye hükmedilmiştir. Oysa ki, anılan raporda belirlenen toplam 23.485 TL rücu alacağının, %20 kusur oranının karşılığı olan miktara hükmedilmesi gerektiği belirtilmiş ve bu gerekçeyle hükmün davalı yararına bozulmasına; davacının tüm ve davalının diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir. Davacının karar düzeltme istemi üzerine dosya yeniden incelenmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgeler incelendiğinde; dava dışı Halk Sigorta A.Ş tarafından, davacı Türk Malzeme Ofisi aleyhine Ankara 10. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/48 esas sayılı dosyasında, arpa boşaltımını yapan kamyonda oluşan hasarın ödenmesi nedeni ile rücu davası açıldığı, bu davada alınan kusur raporunda dava dışı kamyon sürücüsünün yüzde 40 kusurlu, kamyon kaldırıcı platformu çalıştıran davalı ...’ın ise yüzde 60 kusurlu olduğunun tespit edildiği, davacının rücuen istenen tazminatın yüzde 60’lık kısmından sorumlu olduğu benimsenerek davanın kısmen kabulüne karar verildiği, kararın temyiz incelemesinden geçerek kesinleştiği, davacının yüzde 60 üzerinden icra masraflarıyla birlikte ödediği 23.494,17TL tazminat için davalıya eldeki rücu davasını açtığı anlaşılmaktadır.

25/06/2015 tarihli yerel mahkemece alınan bilirkişi raporu ile; davacı kurumun %60 kusur oranına göre davalıya rücu edebileceği toplam miktar 23.485 TL olarak belirlenmiştir. 22/01/2016 tarihli kusur raporuna göre, eldeki rücu davasında tarafların kusur durumları ayrı ayrı belirlenmiş olup davacının %40, davalının %20, dava dışı kamyon şoförünün ise %40 kusurlu olduğu tespit edilmiştir.

Bu kapsamda, zorunlu halefiyet gereği davacı tarafından ödenen %60’lık tutarın, %20’lik kısmının yani 1/3’ünün davalı sorumlu personele rücü edilmesi gerekmektedir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile bu kusur oranının karşılığı olan 7.828,60 TL'ye hükmedilmiştir.

Bu haliyle, mahkeme kararı usul yasaya uygun olduğundan onanması gerektiği halde, bozulduğu anlaşıldığından davacının karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 15/01/2019 gün, 2016/13054 esas ve 2019/63 karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.