Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2019/2790 K.2019/5881

Davacı ... tarafından, davalılar ... Elektrik Dağıtım AŞ ve Resul Atmalı aleyhine 11/04/2013 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı ... yönünden davanın reddine, diğer davalı ... Elektrik Dağıtım AŞ yönünden davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/10/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... Elektrik Dağıtım AŞ vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Elektrik Dağıtım AŞ’nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalı ... Elektrik Dağıtım AŞ’nin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, sahte elektrik aboneliği tesis edilmesinden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece maddi ve manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... Elektrik Dağıtım AŞ tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, nüfus cüzdanı fotokopisinin kullanılarak kendisi adına elektrik aboneliği tesis edildiğini, kaçak kullanımın tespiti üzerine mühür fekki suçundan ceza davası açıldığını ve yargılandığını, hakkında icra takibi yapıldığını, bu sebeplerle bir çok sıkıntı yaşadığını belirterek, uğradığı maddi ve manevi zararın giderilmesini istemiştir.

Davalı ... Elektrik Dağıtım AŞ davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... davaya cevap vermemiş, duruşmalara da katılmamıştır.

Mahkemece, davalı ... yönünden ise sahte aboneliğin adı geçen davalı tarafından yapıldığının tespit edilemediği gerekçesiyle reddine, diğer davalı ... Elektrik Dağıtım AŞ yönünden ise maddi ve manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının hakkında açılan davalarla ilgili olarak maddi zararına sebebiyet verdiğini ileri sürdüğü yol ve mesai masraflarının davalıdan tahsilini talep etmesi doğru olmamıştır. Maddi tazminat talebinin tümden reddi gerekirken mahkemece, kısmen kabul kararı verilmesi yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

3-Olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK 47. maddesi (Türk Borçlar Kanunu’nun 56. maddesi) hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para miktarı adalete uygun olmalıdır.

Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

22/06/1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olaya gelince; olayın oluş şekli, tarafların kusur durumu, olay tarihi ve yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir olunan manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.