Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2019/3097 K.2022/3459

Dosyanın incelenmesinde; davalı vasisi ...’e yapılan gerekçeli karar ve davacı vekili temyiz dilekçesi tebliğinin usulüne uygun olmadığı anlaşılmıştır.

Tebligatın usulüne uygun olabilmesi için Tebligat Kanunu 10 ve 21/2. maddelerinin birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir. Tebligat Kanunu 10. maddesinde bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinin, bilinen en son adresi olarak kabul edileceği ve tebligatın buraya yapılacağı düzenlenmiştir.

Tebligat Kanunu 21/2. maddesinde ise; gösterilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatabın o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memurunun tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim edeceği ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnamenin gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırılacağı düzenlenmiştir.

Davalı vasisi ...’e yapılan gerekçeli karar ve davacı vekili temyiz dilekçesi tebliğinin ise doğrudan mernis adresi şerhi düşülerek “... mah. ... Cad. No:37, İç Kapı No:13 .../...” adresine Tebligat Kanunu 21/2. maddesine göre yapıldığı anlaşılmıştır. Bu adres aynı zamanda vasinin vesayet kararında belirtilen adresidir. Vasi ... ’in adres kayıt sisteminde kayıtlı adresinin incelenmesinde ise “ ... mahallesi ... sokak No:1, İç Kapı No:10 .../... “ adresi kayıtlıdır.