Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2019/3357 K.2020/922

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 04/04/2005 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı ... yönünden maddi ve manevi tazminat davasının kısmen kabulüne, diğer davalı ... yönünden yeniden karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 12/09/2019 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili ve davalı ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ... Müdürlüğünün tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, taksirle ölüme sebebiyet verme eylemine dayalı destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak davalı ... yönünden maddi ve manevi tazminat davasının kısmen kabulüne, diğer davalı ... yönünden yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın "Yargılama Giderinden Sorumluluk" başlığını taşıyan 326. maddesinde; “Kanunda yazılı hâller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir. Davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa, mahkeme, yargılama giderlerini tarafların haklılık oranına göre paylaştırır.” hükmü düzenlenmiştir.

Mahkemece maddi ve manevi tazminat davasının kısmen kabulüne karar verilmiş ve davacı tarafından yapılan giderler davanın kabul oranına göre paylaştırılmıştır. Ancak, yargılama gideri hesabı yapılırken kabul ve ret oranlarında matematiksel hata yapılarak davacı aleyhine olacak şekilde hüküm kurulmuştur. Ne var ki belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7 maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.