Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2021/17007 K.2021/8142

Taraflar arasındaki haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/12/2020 tarihli karara karşı davacı ve davalılardan ...

A.Ş. vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun kabulüne, Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/70 esas- 2020/290 karar sayılı kararının HMK’nın 353/1-b.2 maddesi uyarınca kaldırılarak davalılardan ... aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne, davalılardan ...

A.Ş. aleyhine açılan davanın yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine dair verilen 15/03/2021 tarihli kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalılardan ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

KARAR

Davacı vekili, müvekkilinin ... ... Fabrikası Müdürlüğünde koruma ve güvenlik görevlisi olarak çalıştığı sırada yine güvenlik görevlisi olan davalı ... ile yaşadığı tartışma neticesinde silahla yaralandığını, ceza yargılaması sonucu ...'ın cezalandırılmasına, müvekkilinin ise beraatine karar verildiğini, davalı ...'ın silah taşımaması gerektiğine dair düzenlemelere rağmen davalı ...

Kurumunun ...'ı çalıştırmaya devam ettiğini, müvekkilinin işine ise son verildiğini, müvekkilinin olaya bağlı olarak iş güç kaybına uğradığını, cinsel performansında düşüklük olduğunu ve engelli hale geldiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 200,00 TL maddi 200.000,00 TL manevi tazminatın tahsilini istemiş. 01/10/2020 tarihli dilekçesiyle maddi tazminat talebini 18.840,36 TL’ye yükseltmiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karara karşı davacı ve davalılardan ... A.Ş. vekilince istinaf yoluna başvurulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılarak davalılardan ... aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne, davalılardan ... A.Ş. aleyhine açılan davanın yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı ve davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalılardan ...’ın temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Dosya kapsamından, ilk derece mahkemesince verilen kararın davalının genel vekaletnameyle vekil kıldığı vekile tebliğ edildiği, kararın istinaf edilmediği, istinaf başvuru dilekçesine cevap dilekçesinde ise sadece davacının istinaf isteminin reddinin talep edildiği anlaşılmakla; adı geçen bakımından bölge adliye mahkemesince aynı miktar üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verildiğinden, Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi uyarınca vekiline usulüne uygun olarak yapılan tebligatlara rağmen istinaf etmediği kararı adı geçen davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır. Bu nedenle temyiz isteminin reddi gerekir.

2-Davacının davalılardan ...’a yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerekçeye ve özellikle HMK'nın 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık hâlleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre temyiz itirazları reddedilmelidir.

3-Davacının davalılardan ... A.Ş.’ye yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Temyiz aşamasında 03/07/2021 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan ve aynı gün yürürlüğe giren 7330 sayılı ... Hakkında Kanun ile ... A.Ş’ye dönüşmüş olup özel hukuk tüzel kişisi hâline geldiğinden aleyhine açılacak davalarda adli yargı görevlidir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Şu durumda bölge adliye mahkemesince, ... A.Ş. yönünden de işin esasının incelenmesi gerekirken yazılı şekilde yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekir.