Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2021/17093 K.2022/14310

Taraflar arasındaki İlk Derece Mahkemesinde görülen trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle manevi tazminat davasında verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin hüküm hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davalı vekilinin istinaf talebinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak ve yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

KARAR

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362/1-a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 sayılı Kanunun 44. maddesiyle HMK’ya eklenen Ek-Madde 1’de öngörülen yeniden değerleme oranı dikkate alındığında 2021 yılı için 78.630,00 TL’dir.

HMK 362/1-a ve 362/2. maddeleri gereğince temyiz edenin sıfatına göre hükmedilen ya da mahkemece kabul edilmeyen bölümünün miktar veya değeri 78.630,00 TL’yi geçmeyen davalara ilişkin Bölge Adliye Mahkeme kararlarının temyizi kabil değildir. Kesin olan kararların temyizinin istenilmesi halinde Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi tarafından bu konuda temyiz dilekçesinin reddine karar verilebileceği gibi, verilmemiş olması halinde Yargıtayca da temyiz isteminin reddine karar verilebilecektir.

Somut olayda; dava dilekçesinde 100.000,00 TL manevi tazminat isteminde bulunulmuş, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulü ile 30.000,00 TL manevi tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davalının karara karşı istinaf yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karar kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüyle 15.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davacı taraf, İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı istinaf başvurusunda bulunmayarak İlk Derece Mahkemesince hükmedilen miktara bir itirazının bulunmadığını göstermiş ve talebini İlk Derece Mahkemesince hükmedilen 30.000,00 TL tazminat miktarıyla sınırlamıştır. Şu halde, davacı yönünden temyize konu edilen ve reddedilen miktar 15.000,00 TL olup temyiz kesinlik sınırının altında kalmaktadır.

O halde Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz kabiliyeti olmayıp davacı vekilinin temyiz dilekçesinin HMK’nın 362/1-a maddesi gereğince reddine karar vermek gerekmiştir.