Davacı vekili, davalı banka tarafından İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2017/847 D.İş sayılı dosyasından alınan ihtiyati haciz kararının İstanbul 5. İcra Müdürlüğünün 2017/26717 sayılı dosyası ile infazının talep edildiğini ve Bakırköy 4. İcra Müdürlüğüne yazılan talimat ile müvekkilinin menkullerinin haczedildiğini, haczedilen malların yeddiemine teslim edildiğini, ancak takip dosyasında ve ihtiyati haciz kararında da görüleceği üzere takip borçlularının iki gerçek kişi ve bir şirket olduğunu, davacı müvekkili şirketin borçla hiçbir alakasının olmadığını,
esas icra müdürlüğü tarafından vaki istihkak iddiası üzerine resen İİK 99. maddesi kararı vermeyip takip dosyasının icra hakimliğine göndererek takibin taliki ve devamı hakkında karar verilmesini istediğini, İstanbul 13. İcra Hukuk Mahkemesinin 2017/792 - 871 sayılı kararı ile gerekçeleri de belirtilerek takibin ertelenmesine,
alacaklı tarafa yedi günlük sürede istihkak davası açması için süre verilmesi yönünde İİK 99 maddesi uygulaması yapılması gerektiği yönünde kesin karar vererek dosyayı esas icra müdürlüğüne iade ettiğini, esas icra müdürlüğünce verilen kararı gereğince menkul malların iade alındığını, ayrıca alacaklı banka vekiline gönderilen İİK 99.maddesi yazısının 14/09/2017 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen aradan geçen yedi günlük süreye rağmen 3. şahıs adına istikhak davası açılmayarak yapılan vaki istihkak iddiasının kabul edildiğini, bu hali ile alacaklı davalı bankanın haksız haciz yapmış olduğunun şeklen ve madden ortaya çıktığını,
davalı bankanın haksız haciz yapmasından kaynaklı olarak maddi ve manevi zararlarının oluştuğunu, Bakırköy 4. İcra Müdürlüğüne malların teslimi için müvekkili şirket temsilcisi tarafından yapılan işlem masraflarının yanı sıra davalı banka tarafından yapılan haciz nedeni ile müvekkilinin ticari komşularına mahcubiyet duyduğunu, ticari isminin zarar gördüğünü, müvekkili şirketten mal alım satımı yapacak olan firmaların yapacakları iş ve işlemlerden müvekkilini mahrum bıraktıklarını,
kredi notunun düştüğünü ileri sürerek 881,60 TL maddi ve 30.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak müvekkiline verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili; davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
İlk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamada toplanan delillere göre; davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulmuş; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından; davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre davacı vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK'nın 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 21,40 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 14.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.