Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2021/19263 K.2021/5051

Taraflar arasındaki muvazaa nedeniyle temliknamenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Hükmüne uyulan 17. Hukuk Dairesinin 18/06/2018 tarihli 2015/11695 esas ve 2018/6047 karar sayılı ilamı ile “davalı şirketlerin kurulduğu tarihten itibaren tüm ticaret sicil kayıtları getirtilerek kurucularının ve ortaklarının incelenmesi, SGK kayıtları getirtilerek ...’ın davalılardan ...’ın şirketinde çalışıp çalışmadığı hususunun belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulü ile Adana 10. Noterliğinin 14/08/2013 tarihli ve 16950 yevmiye sayılı temliknamesinin iptaline karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muvazaa nedeniyle temliknamenin iptali istemine ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Davacının amacı, açtığı dava sonucunda alacağının tahsili olanağına kavuşmaktır. Her ne kadar muvazaalı işlemin saptanması ile birlikte, temliknamenin iptali istenilmiş ise de çoğun içinde azın da bulunduğu ilkesi gereğince, muvazaalı işlemin açılan dava yönünden hüküm doğurmasının istenildiği açıktır. Bu bakımdan, İİK’nun 283. maddesi düzenlemesi yol gösterici niteliktedir.

Mahkemece, İİK’nun 283. maddesi hükmü gereğince muvazaalı işlemin davacının Datça İcra Müdürlüğünün 2013/422 esas sayılı takip dosyasındaki alacak ve ferileriyle sınırlı olmak üzere iptaline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi yerinde görülmemiş ve bu husus bozmayı gerektirmiş ise de; belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı da gerektirmediğinden, HUMK’nun 438. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.