Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2021/20681 K.2022/17983

Davacı tarafından, asıl davada davalı ... ve ..., birleşen davada davalı ... ve Allianz Sigorta A.Ş, birleşen diğer davada tüm davalılar aleyhine verilen dilekçeler ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl davanın ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın Yargıtayca incelenmesi asıl ve birleşen davada davacı vekili ve asıl ve birleşen davada davalı ... ve ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü:

KARAR

Hükmüne uyulan Yargıtay (kapatılan) 17. Hukuk Dairesi'nin 07.10.2019 gün, 2016/15503 E- 2019/9041 K sayılı ilamı ile “kaza tarihinde 16 yaşında olan davacının maluliyet oranının tespiti için Adli Tıp Kurumu'ndan alınan raporda 6 ay geçici iş göremezlik süresi tespit edilmiş ve davacı yararına 2.619,00 TL geçici iş göremezlik tazminatına hükedilmiştir. Kaza tarihinde 16 yaşında olan davacının gelir getiren bir işte çalıştığına dair ispat olmadığı,tedavi süresinde mahrum kaldığı geliri olmadığından geçici iş göremezlik zararı bulunmadığı, davacı lehine takdir edilen manevi tazminat miktarının bir miktar fazla olduğu, hakkaniyete uygun manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği” gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uygun yapılan yargılama neticesinde, hükmün sürekli iş göremezlik tazminatı ve tedavi giderine ilişkin kısımlarının kesinleştiğinden tekrar hüküm kurulmasına yer olmadığına, geçici iş göremezlik tazminat talebinin reddi ile manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne ve 3.500,00 TL'nin davalı ... ve ...'dan tahsiline karar verilmiş, söz konusu karar davalılar ... ve ... ile davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalılar ... ve ... vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Temyiz eden davalılar ... ve ... vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince:

Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT’nin 13. maddesinde ise “(1) Bu Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için bu Tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (7 nci maddenin ikinci fıkrası, 10 uncu maddenin üçüncü fıkrası ile 12 nci maddenin birinci fıkrası, 16 ncı maddenin ikinci fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) bu Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir.

(2) Ancak, hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez. (3) Maddi tazminat istemli davanın kısmen reddi durumunda, karşı taraf vekili yararına bu Tarifenin üçüncü kısmına göre hükmedilecek ücret, davacı vekili lehine belirlenen ücreti geçemez. (4) Maddi tazminat istemli davaların tamamının reddi durumunda avukatlık ücreti, bu Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre hükmolunur.” şeklinde düzenleme yer almaktadır.

Dosya kapsamından; mahkemece geçici iş göremezlik talebinin reddine karar verildiği, ancak reddedilen kısım yönünden temyiz talebinde bulunan ve kendilerini vekil ile temsil ettiren davalılar ... ve ... yararına vekalet ücretine hükmedilmediği anlaşılmıştır. Bu durumda, maddi tazminat talebinin aynı hukuki sebeple reddedildiği gözetilerek kendisini vekil ile temsil ettiren davalılar yararına reddedilen maddi tazminat yönünden vekalet ücreti verilmesi gerekirken vekalet ücretine karar verilmemesi doğru görülmemiş ise de bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan 1086 sayılı HUMK 438. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

3- “Yargılama Giderlerinden Sorumluluk” başlıklı 6100 sayılı HMK’nun 326. maddesi, yargılama giderleri ve yargılama giderlerinden olan avukatlık ücreti davanın kabul veya ret olunan bölümleri üzerinden tarafların haklılık oranlarına göre paylaştırılır demektedir. Davacının 32.448,62 TL maddi tazminat ve 20.000 TL manevi tazminat olmak üzere 52.448,62 TL tazminat talebi bulunmaktadır.

Davacının maddi tazminat isteminin 26.519,10 TL’sinin, manevi tazminat talebinin ise 3.500,00 TL’si kabul edilmiştir. Bu haliyle mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verildiğine göre, yargılama giderlerinin de davanın kabul ve ret olunan bölümleri üzerinden taraflar arasında paylaştırılması gerekirken, hatalı paylaştırma yapılmak suretiyle yargılama giderine hükmedilmesi hatalı olmuştur.

Ne var ki, belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkeme kararının, 6217 sayılı Kanun'un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.