Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2021/22590 K.2022/13868

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; mahkemece karar verilmesine yer olmadığına dair verilen kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

KARAR

Hükmüne uyulan bozma ilâmında özetle; vekille takip edilen davalarda kanun gereğince takdir olunacak vekâlet ücretinin yargılama giderlerinden sayılacağı, kanunda yazılı hâller dışında, yargılama giderlerinin aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verileceğinin düzenlendiğine ve yargılama giderinden olan avukatlık ücretinin ilgili olduğu davanın konusunu teşkil eder nitelikte fer’i bir alacak olup ilgili davanın sonunda diğer yargılama giderleri ile birlikte hüküm altına alınması gerektiğine; somut davada, davacının daha önceden açmış olduğu menfi tespit davası nedeniyle vekiline ödediğini belirttiği vekalet ücretinin eldeki davada maddi tazminat kapsamında değerlendirilmesinin usul ve yasaya uygun düşmediğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yerinde görülmeyen temyiz itirazları reddedilmeldir.

2-Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de daha önce maddi tazminat kapsamında verildiği için bozmaya konu edilen menfi tespit davası nedeniyle ödendiği iddia edilen 8.000,00TL vekalet ücretine eldeki tazminat davasının yargılama giderleri kapsamında hükmedilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de, belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370/2. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.