Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2021/23306 K.2022/17984

Taraflar arasındaki trafik kazası nedeniyle maddi tazminat davası üzerine mahkemece yapılan yargılama sonucunda; açılan davanın kısmen kabulüne dair verilen 19.03.2021 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi ddavalılar tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

KARAR

Hükmüne uyulan Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesi'nin 24.09.2019 gün, 2016/18302 E- 2019/8434 K. sayılı ilamı ile “…mahkeme tarafından davanın usulden reddine karar verildiği, tazminat davasında davacı olma ehliyetinin kural olarak mal varlığında doğrudan doğruya zarar oluşan kişiye ait ise de bir şeyi sözleşmeyle (kira, ariyet vs) elinde bulunduran kişiler ve zilyedin onu aldığı gibi malikine aynen iade etmek zorunda olduğu, somut olayda.

34-2005-6674 plakalı aracın söşleşme uyarınca davacının zilyetliğinde bulunduğu, ayrıca dava dışı araç maliki Garanti Finansal Kiralama A.Ş.'nin davanın açılmasına muvafakati olduğu, davacı zilyedin dava açmakta hukuki yararı bulunmasına, aktif dava ehliyeti olmasına rağmen, davanın reddine karar verilmesinin doğru görülmediği…” gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uygun yapılan yargılama neticesinde, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, söz konusu karar davalı ... AŞ., davalı ... ve davalı .... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalılar .... San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ... vekilinin tüm, davalı ... A.Ş. vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Temyiz eden davalı ... A.Ş. vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince:

Davalı ... şirketi, davalı ... sürücüsü olduğu, davalı .... San. ve Tic. Ltd. Şirketinin maliki olduğu kazaya karışan aracın trafik sigortacısı olup, 2918 sayılı KTK'nun 99/1. maddesi ile ... Genel Şartları'nın B.2.2.1 maddesi uyarınca, rizikonun ihbar edildiği tarihten itibaren 8 iş günü içinde sigortacının tazminatı ödeme yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu sürenin sonunda ödememe halinde temerrüdün gerçekleştiği ve davalının temerrüt faizinden sorumlu olduğunun kabulü gerekir.

Sigorta şirketine yapılmış bir başvurunun bulunmadığı durumda ise davanın açılmasıyla temerrüde düşen sigortacının dava tarihinden itibaren faizden sorumlu tutulması gerekir.

Somut olayda; davacının poliçe kapsamında ödeme yapılmasını sağlamak için, davalıya başvuru yaptığı ve davalının 10.02.2015 tarihinde hasar dosyası açtığı, hasarın değerlendirilmesi amacıyla yeterli belge olmadığı gerekçesi ile davacıya ödeme yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Davalının faiz başlangıç tarihinin davalı ... şirketine başvuru tarihinden itibaren 8 iş günü sonrası olması tüm zarar için başvurudan itibaren 8 iş günü sonrasında davalı şirketin mütemerrit olduğu dikkate alınarak, dosyada davalı ... şirketinin sunduğu belgeler arasında trafik hasar sorgulama başlığı altında hazırlanan belgede davalı ... şirketine ihbar tarihi 10.02.2015 olarak belirtilmiş,

bu tarihin 8 iş günü sonrasının ise 23.02.2015 olduğu dikkate alınarak bu tarihten itibaren temerrüt faizine karar verilmesi gerekirken faiz başlangıç tarihinin hatalı saptanması doğru olmadığından kararın bozulması gerekir ise de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün, 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi delaletiyle halen uygulanmakta olan 1086 sayılı HMUK’un 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Somut olayda, davalı ... A.Ş., kazaya neden olan aracın Zorunlu Mali Mesuliyet Sigortacısı olup, olay tarihi itibariyle bu davalının, temin ettiği ... poliçe limiti ile sınırlı olarak zarardan sorumlu olacağı açıktır. Dolayısıyla limit üzerinde kalan miktarın ferilerinden de (yargılama gideri, vekalet ücreti ve harçlar) sorumluluğu bulunmamaktadır. Buna göre; mahkemece davalı ...

A.Ş.'nin harç, yargılama gideri ve vekalet ücretinden teminat limiti ile sorumlu olduğu hususunun hükümde belirtilmesi gerekirken infazda tereddüt yaratacak şekilde bu husus belirtilmeden sorumluluğuna hükmedilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekir ise de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün, 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi delaletiyle halen uygulanmakta olan 1086 sayılı HMUK’un 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.