Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2021/24577 K.2023/2277

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf talebinin kabulü ile davanın reddine kesin olarak karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyizi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince 08.10.2021 tarihli ek kararı ile davacının temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek Karar davacı vekili tarafından tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dosya içeriğinde göre davacı vekili, dava dilekçesinde fazlaya ilişkin dava hakkının saklı tutmak suretiyle maddi tazminat talebinin 1.000,00 TL üzerinden talep etmiş, 16.02.2021 tarihinde yine fazlaya ilişkin hakları saklı tutarak taleplerini toplam 77.599,33 TL olarak artırmıştır.

İlk derece mahkemesi davanın kısmen kabulü ile toplam 60.041,96 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar vermiş, kararın davacı ve davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzeri Bölge Adliye mahkemesi'nce davacının istinaf taleplerinin reddine, davalının istinaf taleplerinin ise kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine İİK.364 maddesi uyarınca kesin olarak karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince daire kararının kesin nitelikte olduğundan davacının temyiz talebinin reddine karar verilmiş ise de davacının fazlaya ilişkin taleplerini saklı tutarak dava açtığı gözetildiğinde kararın kesinlik sınırının altında kaldığından söz edilemez.

Buna göre 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen miktar itibari ile kesinlik sınırına bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğu kabul edilmelidir. Bu durumda temyiz dilekçesinin miktardan reddine ilişkin ek kararın hatalı olduğu anlaşılmakta. 08.10.2021 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilmesi gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 22.09.2021 tarihli 2021/1039 Esas, 2021/1201 Karar sayısı ile belirtilen kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü;

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin yolcu olarak bulunduğu, davalıya sigortalı aracın 01.03.2017 tarihinde yaptığı tek taraflı kazada yaralandığını, KTÜ Adli Bilimler Enstitü Müdürlüğünden alınan raporda %9 oranında sürekli iş göremezlik ve 2 ay geçici iş göremezlik süresi olduğunun belirtildiğini, söz konusu kaza nedeni ile tedavi gördüğü, başkasının bakım ve yardımına muhtaç olduğu,

bu dönemde ev işlerini yapamadığından hizmetçi gideri olduğunu, fizik tedavi ve iyileştirme giderleri bulunduğu davalıya müracaat etse de taleplerinin reddedildiğini, fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydı ile sürekli geçici iş göremezliği, bakıcı gideri, tedavi gideri ve hizmetçi gideri nedeni ile şimdilik 1.000,00 TL maddi tazminatın olay tarihinden yada taleplerinin reddedildiği 18.04.2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan talep etmiştir.

Davacı talebini 77.599,33 TL olarak artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı, cevap dilekçesi ibraz etmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 02.04.2021 tarihli ve 2019/238 Esas 2021/345 Kararıyla; davacının maluliyet oranının tespiti için rapor alındığı, aktüerya bilirkişi raporu alınarak taraflara tebliğ edildiği, davacı vekilinin talebini artırdığı, davacının bakıcı giderinin makul görülmüşse de hizmetçi giderinin kanıtlanamamış olması nedeni ile reddine karar verildiği , 69.702,83 TL sürekli iş göremezlik tazminatı, 2.541,50 TL geçici iş göremezlik tazminatı, 2.808,12 TL bakıcı gideri olarak yapılan hesaplamada aracın davacının eşinin sevk ve idaresinde olması nedeni ile %20 hatır taşıması indirimi yapılması ile neticede toplam 60.041,96 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde;hizmetçi giderinin reddinin hatalı olduğunu, hatır taşıması indirimi yapılmasının hatalı olduğu, takdiri indirim nedeni ile davalı yararına vekalet ücreti ve yarğılama ğideri verilmemesi gerektiği gerekçesi ile kararı istinaf etmiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesi ile tazminat hesaplamasında TRH 2010 yaşam tablosu kullanılması gerektiğini, PMF yaşam tablosuna göre hesaplama yapılarak hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, geçici iş göremezlik tazminatı ve bakıcı gideri tedavi gideri kapsamında olup tedavi giderine ilişkin taleplerin trafik sigortası yeni genel şartları gereği teminat dışı olduğunu, davacının kazanın meydana gelmesinde müterafik kusuru bulunduğunu, davacı, araçta sürücü dahil toplam yedi kişi yolculuk ederek kendi kusuru ile zarara uğramasına neden olduğunu, kaza sırasında emniyet kemerinin takılı olmadığını,

hesaplanan tazminattan müterafik kusur nedeniyle indirim yapılması gerekirken bu hususta bir inceleme ve değerlendirme yapılmadan hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olduğunu, tüm bu nedenlerle istinaf başvurularının kabulü mahkemece verilen kararın kaldırılmasını, talepleri doğrultusunda davanın reddine karar verilmesini, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ettiği görülmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 22.09.2021 tarihli ve 2021/1039 Esas, 2021/1201 Karar sayılı kararıyla; yapılan incelemede tek taraflı kaza nedeni ile tarafların uzlaştırma bürosu aracılığı ile uzlaştıkları ve savcılık tarafından 31.07.2017 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, uzlaşma sağlanması ile CKM 253/19 maddesi uyarınca soruşturma konusu suç nedeni ile tazminat davası açılamayacağından, açılmış davadan ferağat edilmiş sayılacağından ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine kesin olarak karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 08.10.2021 tarihli ve 2021/1039 Esas, 2021/1201 Karar sayılı kararı ile kararın kesin nitelikte olduğundan bahisle davacının temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; tazminat miktarının yetersiz yada fahiş olduğu belli olan anlaşmalarda 2 yıllık hak düşürücü süre içinde iptal edilebileceği, CMK'nın 253 üncü maddesine uygun geçerli bir uzlaşma olmadığı ve davalının süresinde uzlaştırma olduğunu ileri sürmediğini, bu hususta tarafların beyanlarının alınmadığı gerekçeleri ile kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, davalı ... tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Mesuliyet Sigortası (...) Poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı 01.03.2017 tarihli trafik kazası sonucu yaralanıp malul kalan davacı yolcunun uğradığı zarar nedeniyle sürekli iş göremezlik ve geçici iş göremezlik tazminatı, bakıcı gideri, tedavi ve hizmetçi gideri talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 üncü maddesi, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253 üncü maddesi

3. Değerlendirme Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; davacının, araç sürücü olan eşi ile 23.06.2017 tarihinde uzlaştıkları ve 29.06.2017 tarihinde savcılık tarafından uzlaşma tutanağın onaylanarak uzlaşma nedeni ile savcılık tarafından karar verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verilmesine göre usul ve kanuna uygun olup, davacılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,