Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2021/24735 K.2021/8911

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Hükmüne uyulan Dairemizin 09/10/2019 gün 2019/1989 Esas-2019/4502 Karar sayılı ilamında. “1-Dosya kapsamından, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 3. Adli Tıp İhtisas Kurulu'nun 21/06/2018 tarihli raporu ile, davacının 03/10/2008 tarihinde geçirmiş olduğu delici kesici alet yaralanmasının maluliyetine sebep olmadığının, iyileşme (iş göremezlik) süresinin ise olay tarihinden itibaren 3 (üç) aya kadar uzayabileceğinin belirlendiği anlaşılmaktadır.

Anılan rapor ile belirlenen geçici iş göremezlik süresine göre davacının maddi zararının tayin ve tespiti gerekirken, Adli Tıp Kurumu rapor masrafının verilen kesin süreye rağmen ödenmediği gibi yersiz ve mesnetsiz bir gerekçe ile maddi tazminat isteminin tümden reddedilmiş olması doğru olmayıp kararın bu yönüyle bozulması gerekir.

2-Somut olayda, olay tarihi, olayın oluş ve gelişim şekli, davacının yaralanma derecesi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bu cihetten de bozulması gerekir.” gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uygun yapılan yargılama neticesinde, mahkemece maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 1.512,88 TL geçici işgöremezlik tazminatının olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 10.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; söz konusu karar, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 10. maddesi “Manevi tazminat davalarında avukatlık ücreti, hüküm altına alınan miktar üzerinden bu Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir.”, 13. maddesi ise “Bu Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için bu Tarifenin

ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (7 nci maddenin ikinci fıkrası, 10 uncu maddenin üçüncü fıkrası ile 12 nci maddenin birinci fıkrası, 16 ncı maddenin ikinci fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) bu Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir.” şeklinde düzenlenmiştir.

Mahkemece, manevi tazminat davası kısmen kabul edildiğine göre AAÜT'nin yukarıda anılan maddeleri gereğince kabul edilen miktar yönünden davacı yararına maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken nispi vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekir ise de; anılan yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HMK'nun geçici 3. maddesi yollaması ile uygulanmasına devam edilen 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesinin 7. fıkrası gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.