Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2021/27196 K.2022/9433

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda asıl ve birleşen davanın kabulüne dair verilen karara karşı, davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyizi istenilmekle, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

KARAR

Asıl davada, davacı vekili; davalının sorumluluğuna yol açan tescilsiz motorsikletin davacı çocuğa çarpmasıyla oluşan kaza sonucunda davacının yaralanıp malul kaldığını belirterek, belirsiz alacak davası olarak açtıkları davada şimdilik 10.000,00 TL sürekli işgücü kaybı tazminatının dava tarihinden işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; 25/05/2018 tarihli artırım dilekçesiyle, taleplerini 104.309,17 TL'ye yükseltmiştir.

Birleşen davada, davacı vekili; davacının raporla tespit edilen 9 aylık geçici işgöremezlik süresine ilişkin zarardan da davalının sorumlu olduğunu belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 6.925,84 TL tazminatın ilk dava tarihi olan 14/01/2014'ten işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; zarara neden olan araç motor silindir hacminin tespitiyle, 50 cc altında olması halinde ... yaptırma zorunluluğu bulunmayan araç olduğundan zarardan sorumlu tutulamayacaklarını, davacının yaşı nedeniyle geçici işgöremezlik zararının doğmayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamada toplanan delillere göre; asıl ve birleşen davanın kabulü ile 104.309,17 TL sürekli işgücü kaybı ve 6.925,84 TL geçici işgöremezlik tazminatının dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; karara karşı davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; özellikle, Silvan Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/229 E. sayılı dosyasında, plakası tespit edilemeyen, ancak daha sonradan sürücüsü tespit edilmiş olan motorsikletin davaya konu kazayı yapıp davacıda bedensel zarara neden olduğunun saptandığı dikkate alındığında, olayın davalı ...'nın sorumluluğuna yol açan trafik kazası olduğuna ilişkin kabulde bir isabetsizlik görülmemesine;

asıl ve birleşen davada hüküm altına alınan tazminatlar bakımından, ayrı ayrı her bir davanın açıldığı tarihten itibaren temerrüt faizine karar verildiğinden, bu yöne ilişkin temyizde davalının hukuki yararının bulunmamasına göre, davalı vekilinin diğer tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Asıl ve birleşen dava, trafik kazası sonucu oluşan bedensel zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı ... kaza tarihinde 6,5 yaşında olup, ATK raporuyla kazadaki yaralanması nedeniyle iyileşme süresi 9 ay olarak saptanmış; hükme esas alınan aktüer bilirkişi raporunda 9 aylık süre için 6.925,84 TL geçici işgöremezlik tazminatı hesaplanmış; anılan bu bedel, birleşen davada hüküm altına alınmıştır. İstinaf Mahkemesi tarafından da, davacının 18 yaş öncesi dönemi için efor tazminatı hesaplandığından, geçici işgöremezlik ifadesi kullanılmasının sonuca etkili olmadığı ve davacının hesap edilen bu bedeli de talepte haklı olduğu gerekçesiyle, davalının bu yöne ilişkin istinaf talebinin reddine karar verilmiştir.

Kaza tarihinde 18 yaşından küçük olan çocukların uğradığı zarar miktarının hesaplanmasında, efor kaybı zararı bakımından ve kaza tarihinden itibaren hesaplama yapılması, Dairemizin yerleşik uygulamaları ile de kabul edildiğinden, doğru ise de 18 yaş öncesi dönem için efor kaybı hesabının yapılması sırasında, iyileşme süresi için de, zarar gören davacının tespit edilen maluliyet oranına göre hesaplama yapılmaması hatalıdır.

Somut olayda; hükme esas alınan 06/05/2018 tarihli aktüer raporunda, davacının raporla tespit edilen 9 aylık iyileşme süresi bakımından, %10,3 maluliyet oranı üzerinden efor kaybı tazminatı hesaplanması yerine, %100 maluliyet üzerinden hesaplama yapılmak suretiyle, tazminatın fazla belirlendiği görülmektedir. Hesaplama yöntemindeki bu yanlışlık giderilmeden, eksik incelemeyle karar verilmesi doğru görülmediğinden, kararın bozulması gerekmiştir.