Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2021/807 K.2022/13320

Taraflar arasındaki İlk Derece Mahkemesinde görülen kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat davasında verilen davanın reddine ilişkin hüküm hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davacı vekilinin istinaf talebinin esastan kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle davanın reddine dair verilen kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili; davalının, müvekkilinin evli olduğu dönemde eşi ile ilişki yaşaması nedeniyle müvekkilinin kişilik haklarına saldırıda bulunduğunu belirterek 100.000.00 TL manevi tazminatın haksız eylem tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarının gerçek dışı olduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre evlilik birliği dışındaki üçüncü kişi tarafından gerçekleştirilen herhangi bir başkaca bir kişilik ihlali olmadıkça salt evli bir kişi ile birlikte olmak şeklindeki eyleminden dolayı üçüncü kişiden manevi tazminat istenemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine, davalı yararına nispi vekâlet ücretine karar verilmiş; hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

Antalya Bölge Adliye Mahkemesince; davacı vekilinin istinaf talebinin vekâlet ücreti yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine, ret kararının mahiyeti gereği davalı lehine vekâlet ücretine yer olmadığına karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından vekâlet ücretine yönelik temyiz edilmiştir.

Dava, kişilik haklarına saldırı sebebiyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin (AAÜT) “Manevi tazminat davalarında ücret” başlıklı 10. maddesinin 3. fıkrasında, “Bu davaların tamamının reddi durumunda avukatlık ücreti, bu Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre hükmolunur.” ve 13. maddesinde, “Bu Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için bu Tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (7 nci maddenin ikinci fıkrası, 10 uncu maddenin üçüncü fıkrası ile 12 nci maddenin birinci fıkrası, 16 ncı maddenin ikinci fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) bu Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir.” şeklinde düzenlenmeler yapılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesince, manevi tazminat davasının tümden reddine karar verildiğine göre AAÜT'nin yukarıda anılan maddeleri gereğince davalı yararına maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken davalı lehine vekâlet ücretine karar verilmemesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekir ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirir nitelikte görülmediğinden, 6100 sayılı HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.