Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2022/12413 K.2025/8784

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili hakkında yapılan hukuka aykırı haber ve yayınlar nedeniyle İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 2015/4782 D.İş sayılı kararı ile erişimin engellenmesine karar verildiğini, karara konu yapılan diğer yayınlar yönünden bu ilam uygulanmasına rağmen ... linki yönünden kararın uygulanmadığını, linke erişimin halen devam ettiğini, erişim engeli kararı verilen hukuka aykırı haber içeriğini yayınlamak suretiyle müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını belirterek dava konusu linke erişimin kaldırılması ve yayının durdurulması ile 3.000,00 TL manevi tazminatın 06.01.2016 tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davaya konu blogger URL adresinin erişilebilir olmadığını, bu nedenle davanın açılmasında hukuki yararın olmadığını, blogger hizmeti ile ilgili müvekkili şirketin erişim engeli kararını uygulamak konusunda yetki ve sorumluluğunun olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı kurum bir arama motoru olup erişim engelleme yönünde herhangi bir görev ve sorumluluğunun bulunmadığı, erişim engelleme hususunu link sahiplerinin infaz edebileceği, link sahipleri kendi internet sitelerindeki haberleri kaldırmadığı sürece davalı kurum da dahil tüm internet arama motorlarında bu sonucun çıkacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; ...,... ve davalı ... hukuken ayrı olmalarına rağmen iktisadi anlamda tek bir teşebbüs olduğundan davalı şirketin haber içeriklerini kaldırma yetkisi bulunmakta ise de İstanbul 5. Sulh Ceza Mahkemesinin 23.10.2015 tarihli 2015/4872 D.iş sayılı kararı ile "htttp" uzantılı adrese erişimin engellendiği ancak “...” uzantılı adrese erişiminin engellenmediği, internet yayınına Türkiye üzerinden erişimi tamamen engellemek için;

http protokolünün yanı sıra https uzantısı ile başlayan ... adresine de erişim engeli koyulması gerektiği gerekçesi ile istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesi doğru ise de gerekçesinin hatalı olduğunu, müvekkilinin erişim engellemek ve kaldırmak gibi bir sorumluluk ve yükümlüğü bulunmadığından davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, ... ile iktisadi bütünlük içerisinde olduğu yönündeki değerlendirmenin de hatalı olduğunu, eldeki uyuşmazlığın konusu olan ... hizmetinin ve ... alan adının sahibi ve sağlayıcısının dava dışı ... şirketi olduğunu, bu konuda yetki ve sorumluluklarının olmadığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 2015/4782 D.iş Sayılı kararı ile verilen erişimin engellenmesine dair kararın uygulanmadığı iddiası ile "..." linki yönünden erişimin kaldırılması ve yayının durdurulması ile manevi tazminat talebine ilişkindir. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR