Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2022/3342 K.2022/11404

Taraflar arasındaki tahkim davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf yasa yoluna başvurulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi’nce davacı vekilinin istinaf başvurunun esastan reddine karar verilmiş, anılan kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, davacı Hazine adına kayıtlı ve çalılık vasfında olan taşınmazın davalı ... Belediyesine 02.05.1977 yılında devredildikten sonra taşınmazın devir amacına uygun kullanılmadığı ve satılarak gelir elde edildiği iddiasıyla alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, hakem sıfatıyla yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; davacı vekilince istinaf yasa yoluna başvurulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi’nce davacı vekilinin istinaf başvurunun esastan reddine karar verilmiş, anılan karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3533 Sayılı Kanun’un 1. maddesi, "Umumi, mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı Devlete, belediye veya hususi idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanlar bu kanunda yazılı tahkim usulüne göre halledilirler" şeklinde düzenlenmiştir. Yine aynı Kanun'un 6. maddesinde ise; bu Kanun uyarınca verilen kararların temyiz kabiliyetini haiz olmadığı, bu kararlara karşı sadece istinaf yoluna başvurulabileceği ve istinaf üzerine verilen kararlarında kesin olacağı hükmüne yer verilmiştir.

Şu durumda, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın kesin nitelikte olması nedeniyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.