Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2022/3353 K.2022/14191

Taraflar arasındaki cismani zarardan kaynaklanan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne dair karara karşı davacı vekilince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARŞI OY

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 74. maddesi (818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 53. maddesi) gereğince kural olarak ceza mahkemesince verilen beraat kararları hukuk hakimini bağlamaz ise de; verilecek mahkumiyet kararı ve belirlenen maddi olgular hukuk hakimi yönünden bağlayıcıdır.

Somut olayda Orhangazi Asliye Ceza Mahkemesinin 13/11/2015 tarihli, 2014/1171-2015/862 sayılı ilamında Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 30/10/2014 tarihli, 2013/28481-2014/21297 sayılı bozma ilamı gereğince işbu davanın davacısının yüzde sabit iz kalacak şekilde yaralandığı ve sanık olan davalı sürücü Serkan’ın 5237 sayılı TCK’nın 89/2-d maddesi uyarınca katılanın yüzünde sabit bir yara (iz) meydana getirmesinden dolayı mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmakla, ceza mahkemesince yapılan bu maddi olgu belirlemesi eldeki davada hukuk hakimini bağlayacaktır.

Mahkemece, bağlayıcı olan bu kabule göre, davacının yüzünde sabit iz kaldığı kabul edilerek tespit edilecek tazminata hükmedilmesi yerine, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesince verilen 17/11/2017 tarihli rapora göre burunda nazal septum deviasyon arızası ile dava konusu yaralanma arasında illiyet bağı kurulamadığından bahisle bu talebinin reddine karar verilmesi hükmün bozulmasını gerektirdiğinden, sayın çoğunluğun onama kararına katılmıyoruz. 09.11.2022