Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2022/6002 K.2025/1281

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün yöneticisi olduğunu, spor yorumcusu olan davalı tarafından 19.03.2019 tarihinde Twitter hesabından yapılan paylaşımlarda kullanılan söz ve ifadelerle müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, kulüp camiası ve tüm kamuoyu nezdinde itibarının sarsıldığını, ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını belirterek 190.319,03 TL manevi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili tarafından yapılan paylaşımların belgelerle doğrulandığını, kamuoyunu bilgilendirmek için dava konusu paylaşımların yapıldığını, kişilik haklarına saldırı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; spor yorumcusu olan davalı tarafından, Beşiktaş JK yöneticisi olan davacının iş adamı kimliğine atıfta bulunularak cüzi miktardaki otel, taksi, yemek gibi giderleri kişisel hesabından karşılamamasının eleştirildiği; paylaşımların, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, paylaşımlara yönelik toplumsal ilginin bulunduğu, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı tarafından spor kulübü yöneticisi olan davacının yaptığı bir takım masrafları kulüpten talep etmesinin eleştirildiği, bu yorumunu delillendirmek için davacının imzasının bulunduğu yemek ve bir takım masraflara ilişkin masraf beyannamesini paylaştığı, davalı tarafından kullanılan söz ve ifadelerin eleştiri niteliğinde olduğu, davacının kişilik haklarına saldırı olmadığı, ifade özgürlüğü sınırları içerisinde olduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; Beşiktaş Spor Kulübüne müzekkere yazılması yönündeki taleplerinin hukuka aykırı olarak reddedildiğini, delillerinin toplanmadığını, tanıklarının dinlenmediğini, davalı paylaşımları kişisel hesabından yaptığı için basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğini, paylaşımların gerçeği yansıtmadığını, ifade özgürlüğünün sınırlarının aşıldığını, başta kulüp camiası olmak üzere tüm kamuoyu nezdinde müvekkilinin itibarının sarsıldığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; 19.03.2019 tarihinde Twitter hesabından yapılan paylaşımlar nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat talebine ilişkindir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; davalı tarafından sosyal medyada sarf edilen söz ve ifadelerle eleştiri sınırlarının aşılmadığının.

Anayasa Mahkemesinin pek çok kararında da benimsendiği gibi, demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden olan ve toplumun ilerlemesi, bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade özgürlüğü, sadece kabul gören veya zararsız yahut kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil, aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerli olup, yine pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul ettiğinin, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte,

ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığının anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR