Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2022/7634 K.2022/12079

Taraflar arasındaki haksız fiil nedeniyle manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili; müvekkilinin çalıştığı iş yerinde davalının müdür olduğunu, davalının, müvekkilini taciz ettiğini ve nitelikli cinsel saldırıda bulunduğunu, davalının bu eylemleri nedeniyle müvekkilinin psikolojik sorunlar yaşadığını belirterek 20.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili, davacının gerçek dışı iddialarda bulunduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca davacının, davalıya iftira atmasını gerektirecek herhangi bir delil bulunmadığı, iddia olunan eylemlerin davacı tarafından olmadığı halde varmış gibi beyan edilmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, davacı beyanlarının tüm aşamalarda tutarlı bulunduğu ve psikolojik tedavi gördüğünün doktor raporları ile anlaşıldığı, davalının dava konusu davranışları ile davacının kişilik haklarını ihlal ettiğinin anlaşıldığı,

bu nedenle davacının manevi tazminat talebinin yerinde olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2.000,00 TL manevi tazminatın 06.11.2002 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerekçeye, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir. 2- Dava, haksız eylemden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.

818 sayılı BK’nın 49. maddesi (TBK’nın 58. maddesi) hükmüne göre kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilir. Hâkim, manevi tazminatın miktarını tayin ederken saldırı teşkil eden eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır.

Miktarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel hal ve şartların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde objektif olarak gösterilmelidir. Çünkü kanunun takdir hakkı verdiği hususlarda hâkimin hukuka ve hakkaniyete göre hüküm vereceği Türk Medeni Kanunu’nun 4. maddesinde belirtilmiştir. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır.

Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olayda; tarafların konumu, olay tarihi, olayın gelişim şekli ve yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alındığında, davacı yararına hüküm altına alınan tazminat miktarı az olup daha üst düzeyde manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.