Davacı vekili; davacının 1994 doğumlu olduğunu, davacının 18 yaşına geldiğinde gerçek babasının nüfusta kayıtlı olan .... değil de davalı ... olduğunu öğrendiğini, açtıkları babalık davası sonucunda Antalya 7. Aile Mahkemesi’nin 2014/141 Esas, 2015/914 Karar sayılı kararıyla ...’in babalığına hükmedildiğini, kararın 22/12/2015 tarihinde kesinleştiğini, davacının gerçek babasını tanımadan büyüdüğünü, davalının, davacının kendi çocuğunu olduğunu yıllardan beri bilmesine rağmen bu hususu dava sonuçlanıncaya kadar resmen kabullenmediğini, halen de davacı ile ilgilenmediğini, davalının Tıp Profesörü olup halen Celal Bayar Üniversitesi,
Tıp Fakültesi Histoloji-Embriyoloji Bölümünde öğretim üyesi olduğunu, davacının ise üçüncü bir kişiyle evli olan annesinin yanında Amerika Birleşik Devletlerinde yaşadığını ve yüksek öğrenimini sürdürdüğünü, davalının davacıyı inkar ettiğini, kendi çocuğu olduğunu bildiği halde davacının yıllarca kendisiyle hiç ilgilenmeyen başka bir kimseyi baba sanarak yetişmesine neden olduğunu, bu duygu nedeniyle davacının çok büyük üzüntü yaşadığını ve psikolojik yönden etkilendiğini,
Yargıtayın yerleşik kararlarında babalığın benimsenmemesinin tazminat nedeni olarak sayıldığını iddia ederek davacı için 175.000 ABD Doları manevi tazminatın yasal faizi ile birlikte ödenmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, yetki itirazında bulunduklarını, davacı tarafından açılan davayı görmeye mahkemenin yetkili olmadığını, davaya bakmaya görevli ve yetkili Mahkemenin HMK 6/1 genel yetki kuralı gereğince davalının yerleşim yeri Mahkemesi olan İzmir Asliye Hukuk Mahkemeleri olduğunu bu nedenle davanın esasına girilmeden dosyanın yetkili ve görevli İzmir Asliye Hukuk Mahkemelerine gönderilmesi gerektiğini, davayı kabul etmediklerini, davanın esasına girilecek ise davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
İlk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamada toplanan delillere göre; davanın kısmen kabulüne, 15.000.-USD doları manevi tazminatın davalıdan tahsiline dair verilen karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından; ilk derece mahkemesi kararının davacı vekilinin istinaf başvurusunun kamu düzenine aykırılık bakımından kabulüne, kararın kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne, 92.716,50 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiş, daha sonra dosya üzerinde re’ sen yapılan incelemede gerekçeli karar başlığından ihbar olunan kısmının çıkarılmasına şeklinde tashih kararı verilmiş, davacı vekili tarafından karar, davalı vekili tarafından tashih kararı temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına,
dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre tarafların yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK’nun 370/1. maddesi gereğince taraflar yönünden ONANMASINA, HMK 302/5 ve 373. maddeleri uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine ve aşağıda dökümleri yazılı 80,70' şer TL temyiz peşin harçlarının onama harçlarına mahsubuna 03.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.