Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2023/11920 K.2025/3108

Taraflar arasındaki kurum zararı nedeniyle tazminat davasında davacının talebi üzerine mahkemece, 16.09.2008 tarihinde davalının vefat etmiş olan babasından davalıya intikal edecek olan taşınmazdaki hisseleri üzerine ihtiyati tedbir konulmasına ve yapılan yargılama sonunda ise davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 05.10.2022 tarihli ve 2022/1850 Esas, 2022/11563 Karar sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma kararı sonrasında verilen 08.09.2023 tarihli ara karar ile dava dışı üçüncü kişinin talebinin kabulü ile taşınmaz üzerindeki 20 numaralı bağımsız bölüm üzerine konulan ihtiyati tedbirin kaldırılmasına karar verilmiştir.

İhtiyati tedbirin kaldırılmasına dair verilen ara karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 21.02.2014 tarih ve 2013/1 Esas, 2014/1 Karar sayılı ilamı ile; HMK'nın 391. ve 394. maddelerinde geçen "kanun yolu" ibaresi ile kastedilenin istinaf yolu olduğu, geçici 3. madde yollamasının sadece HUMK'un temyize ilişkin hükümlerini kapsadığı ve ihtiyati tedbire ilişkin kararların nihai nitelikte kararlardan olmadığı, ayrıca bu konuda özel bir düzenlemenin de bulunmadığı gözetildiğinde bu tür kararların temyiz yolu kapsamında incelenemeyeceği kanaatine varılarak, ilk derece mahkemelerince verilen ihtiyati tedbir taleplerinin reddi veya bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamayacağına karar verilmiştir.

Bu sebeple davacı vekilinin, temyiz edilme olanağı bulunmayan ihtiyati tedbir kararının kaldırılması kararına dair ara karara yönelik temyiz dilekçesinin reddi gerekir.