Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2023/3687 K.2023/7191

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Davacı tarafından fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 18.415,00 TL talep edilmiş; ilk derece mahkemesince, davanın kabulüne, 18.415,00 TL’nin ödeme tarihi olan 09.10.2013’ten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, karara karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine 30.11.2022 tarihinde karar verilmiş, karara karşı davalı vekili tarafından temyiz yoluna başvurulmuştur.

Dosya içeriğine göre temyiz eden davalı bakımından hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar olan 18.415,00 TL, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi(2022 yılı) itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.