Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2023/6222 K.2023/10285

Taraflar arasındaki haksız fiilden kaynaklanan tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili ile davalı ... ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; piyade er ...'ın askerlik görevini yapmakta iken 01.06.2009 tarihinde askeri aracın devrilmesi ve tek taraflı trafik kazası yapması sonucu vefatı üzerine 2330 sayılı Yasa uyarınca mirasçılarına 50.829,75 TL tazminat ödendiğini, bu kazada davalı ...'un aracın sürücüsü, davalı ...'ın araç komutanı ve diğer davalı ... şirketinin aracın zorunlu trafik sigortacısı olmaları nedeni ile Hazine zararından sorumlu olduklarını belirterek 50.829,75 TL nin 10.12.2010 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili; kendilerine yapılan başvuru üzerine hesaplanan bedelin davacı tarafça kabul edilmediğini, trafik poliçesindeki limitler ve sigortalıların kusuru ile sınırlı olmak üzere kendilerinin sorumluluğunun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...; 21.06.2012 tarihli duruşmaya katılarak askeri araçta sürücü olduğunu, önceki soruşturmalardaki ifadelerinin doğru olduğunu, kazada kusurunun bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... verdiği cevap dilekçesinde; davanın reddini ve ceza dosyasının sonucunun beklenmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile.

01.06.2009 tarihinde meydana gelen kazada piyade er ...'ın ağır yaralanıp hastanede vefat ettiği, müteveffanın mirasçılarına 2330 sayılı Yasa kapsamında 50.829,75 TL'nin ödendiği, alınan bilirkişi raporuna göre kazada ...'un %25, ...'ın %75 oranında kusurlu olduğu, ...'un kusurunun %25, olarak belirlendiği, davalı ...'ın ise asker olmasına rağmen meydana gelen olayda %75 oranında kusurlu olduğu, olayın oluş şekli dikkate alındığında bu davalının ağır kusurunun söz konusu olduğu, bu nedenle tazminattan indirim yapılması gerekmediği,

davalı ... şirketinin ise poliçe kapsamında bu zarardan sorumlu olduğu anlaşılmakla davanın kısmen kabulüne, 12.707,43 TL'nin tüm davalılardan müteselsilen, 38.122,32 TL'nin ise davalılar ... ve Anadolu Anonim Türk Sigorta Şirketinden müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, bu alacaklara davalı ... için 12.08.2011, diğer davalılar için 10.12.2010 tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalı ... ve davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; hak sahiplerine 50.829,75 TL ödenmiş olup bu miktardan davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğunu, davalıların kusur durumunun kendi aralarında rücu davasına konu olabileceğini, davalı ... sadece tazminatın %25’inden sorumlu tutulmasının doğru olmadığını belirterek kararı temyiz etmiştir.

Davalı ... temyiz dilekçesinde; Ceylanpınar Asliye Ceza Mahkemesinde devam eden davanın sonucunun beklenmesini talep etmelerine rağmen mahkemece bu talebin dikkate alınmadığını, araç sürücüsünün asli kusurlu olması gerekirken kendisine kusur izafe edilmesinin doğru olmadığını, davalı sürücünün tedbirli ve dikkatli olması gerekirken silahın sesinden irkilerek direksiyon hakimiyetini kaybetmesinin kendi hatası olduğunu, Kolordu Komutanlığı Askeri Savcılığı tarafından aldırılan raporda sürücü ...'in 1 inci derecede, kendisinin ise “araç içerisinde gayrı nizami hereket etmek” kuralını ihlalden dolayı 2 nci derecede kusurlu olduğunun belirlendiğini, raporlar arasındaki çelişki giderilmeden hüküm kurulmasının doğru olmadığını belirterek kararı temyiz etmiştir.

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde; hazinenin hak sahiplerine ödediği tazminatın yasal dayanağı olarak 2230 sayılı Nakdi Tazminat ve Aylık Bağlanması Hakkında Kanunun gösterildiğini, ancak kanun metni incelendiğinde ödenen tazminatın sorumlulara rücu edileceğine dair bir madde olmadığını ve mahkemece de gerekçeli kararda zarar sorumlularına rücu edilebileceğine dair bir yasal dayanaktan bahsedilmediğini, davalı ... şirketinin aracın sevki sırasında meydana gelen kazada araç sürücüsü ... kusuru oranında sorumlu olduğunu, diğer davalı ...'in kusuruna denk gelen miktardan sorumlu tutulmalarının doğru olmadığını, bilirkişi raporunun aktüer tarafından hazırlanması gerektiğini ve hesaplamada PMF 1931 Yaşam Tablosunun kullanılmasının doğru olmadığını belirterek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık; trafik kazasından kaynaklanan vefat nedeni ile 2330 sayılı Nakdi Tazminat ve Aylık Bağlanması Hakkında Kanun gereğince hak sahiplerine ödenen tazminatın sorumlulardan rücuen tahsili talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 427, 428 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 53 üncü maddesi, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 89, 90 ve 91 inci maddeleri, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları, 2230 sayılı Nakdi Tazminat ve Aylık Bağlanması Hakkında Kanun.

3. Değerlendirme Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili ile davalı ... ve davalı ... vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle, Davacı vekili ile davalı ... ve davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

492 Sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalı ... ve davalı ... Şirketine yükletilmesine,