Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2025/12660 K.2025/15954

Taraflar arasındaki maddi ve tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince maddi tazminat istemi yönünden; davacının davalı ... şirketine yönelik tazminat talebinin konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacının, diğer davalılara yönelik dava ve ıslah dilekçesi ile tazminat isteminin kabulü ile davacı baba ... için 41.315,35 TL, davacı anne ... için 51.706,90 TL destekten yoksunluk tazminatının sigorta şirketi dışındaki davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, manevi tazminat istemi yönünden;

davanın kısmen kabulüne, davacı anne ... için 40.000,00TL, davacı baba ... için 40.000,00 TL manevi tazminatın davalı ... dışındaki davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara ödenmesine; fazlaya dair manevi tazminat istemlerinin ise reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili, davalı ... vekili, davalı ... tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili ve katılma yoluyla davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre; davacılar ihtiyari dava arkadaşı olup temyiz eden davalı için hüküm altına alınan davacı ... bakımından 81.315,35 TL, ... bakımından 91.706,90 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 544.000,00 TL’nin altında kalmaktadır. O halde Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz kabiliyeti olmayıp davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin HMK’nun 362/1-a maddesi gereğince reddine karar vermek gerekmiştir.

Katılma yolu ile temyiz, asıl temyiz talebine sıkı sıkıya bağlıdır ve ona tabidir. Asıl tarafın temyiz ettiği kararın temyizi kabil değilse (HMK m.362), karşı (kendi temyiz süresini geçirmiş olan taraf) taraf cevap dilekçesi (katılma yolu) ile hükmü temyiz edemez. Temyiz yoluna başvuranın temyiz talebi Yargıtay tarafından esasa girilmeden reddedilirse, katılma yolu ile başvuranın temyiz talebi de reddedilir (HMK. m.366, 348/2).

Davacı taraf kararın kendisine tebliği üzerine süresinde temyiz isteminde bulunmayıp davalının temyizine katılmak suretiyle temyiz dilekçesi vermiştir. Davalı vekilinin temyiz talebi miktardan reddedildiğinden usulüne uygun temyizin varlığından söz edilemeyeceğine göre, katılma yolu ile kararı temyiz eden davacı vekilinin de 6100 sayılı HMK’nun 348 inci maddesi gereğince temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.