Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2025/5689 K.2025/7960

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince; davanın kabulü ile davacı ... için 534.778,32 TL, davacı ... için 291.685,96 TL, davacı ... için 3.119,06 TL'nin davalıdan alınarak adı geçen davacılara ödenmesine, davacı ...'ın sürekli iş göremezlik isteminin reddine, davacı ...'ın maddi tazminat talebinin reddine

karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, davacılar ihtiyari dava arkadaşı olup hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar olup davacı ... için 534.778,32 TL, davacı ... için 291.685,96 TL, davacı ... için 3.119,06 TL olup ayrı ayrı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 544.000,00 TL’nin altında kalmaktadır.