Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2006/5479 K.2010/3109

Zorla ırza geçmek ve alıkoymak suçlarından sanıklar ... ve ...'ün yapılan yargılanmaları sonunda; sanık ...'un ırza geçmek suçundan mahkümiyetine, alıkoymak suçundan beraetine; sanık ...'in atılı suçlardan beraetine dair, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 12.09.2005 gün ve 2004/433 Esas, 2005/283 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi katılanlar vekilleri ve sanık ... müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında ırza geçme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ... hakkında ırza geçme suçu nedeniyle lehe olan hükmün tesbiti sırasında her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime olanak verecek şekilde kararda gösterilmesi gereğine uyulmamış ise de; temel cezanın alt sınırdan tayini, artırım ve indirimlerin ise en lehe oranlar üzerinde yapılması halinde dahi 5237 sayılı Kanunun açıkça aleyhe sonuç doğurduğu anlaşıldığından, anılan noksanlık sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık ...'un mahkümiyetine ve gerekçesi gösterilmek suretiyle sanık ...'ün beraetine dair verilen hükümler usul ve kanuna uygun olduğundan katılanlar vekilleri ve sanık ... müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle ONANMASINA,

Sanıkların alıkoyma suçundan beraetlerine dair hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Oluşa uygun olarak; sanıkların işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdureyi rızasıyla alıkoymak suçunun Yasada öngörülen cezanın üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde belirtilen 5 yıllık asli zamanaşımı süresine tabi olduğu, sanıkların sorgularının yapıldığı 16.12.2004 tarihinden itibaren incelemenin yapıldığı güne kadar belirtilen sürenin dolduğu ve bu arada zamanaşımını kesen veya durduran sebep bulunmadığı anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile