Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2007/13888 K.2010/750

Söz atma ve sövme suçlarından sanık ... ...’nin yapılan yargılanması sonunda; atılı suçlardan mahkümiyetine dair, Zile Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 30.03.2006 gün ve 2005/188 Esas, 2006/222 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında karar tarihinin 30.03.2006 yerine 04.04.2006 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Sanığın katılana yönelik eylemini telefonla birden fazla kez ısrarla arayarak gerçekleştirdiği ve bu şekilde sırnaşıkça bir hal aldığı anlaşıldığı halde eylemin mahkemece sarkıntılık suçu yerine söz atma olarak nitelendirilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mahkemenin 17.11.2005 tarihli talimatı uyarınca sanığın uzlaşma hususunda beyanının alınmasının istendiği, ancak talimat mahkemesince CMK. 253/5. madde uyarınca sanığa uzlaşmanın mahiyeti ve uzlaşmayı kabul veya reddetmesinin hukuki sonuçları anlatılmadığı gibi sanığın uzlaşma ile ilgili herhangi bir beyanının da 14.02.2006 tarihli duruşma zaptına yansımadığı ve bu şekilde uzlaşma işleminin yöntemine uygun yapılmadığı anlaşılmakla.

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 19.12.2006 tarihli 5560 sayılı Yasa değişiklikten önceki 24. maddesi uyarınca, suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanığa isnat olunan söz atma ve sövme suçları için yasa maddesinde öngörülen ceza miktarlarının alt sınırının 2 yılı aşmaması nedeniyle uzlaşma kapsamında kaldıkları ve uzlaşmanın bir kovuşturma şartı olduğu nazara alınarak 5271 sayılı CMK.nun 253 ve 254. maddeleri gereğince yöntemine uygun şekilde uzlaşma girişiminde bulunularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,