Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2007/14321 K.2011/22186

Zimmet suçundan sanık ...’nun yapılan yargılanması sonunda; eyleminin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkümiyetine dair, Adıyaman Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16/06/2006 gün ve 2006/141 Esas, 2006/400 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık ... müdafii ile katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK.nun 232/4. maddesinin buyurucu nitelikteki "karar ve hükümler bunlara katılan hakimler tarafından imzalanır" hükmüne aykırı olarak sanığın savunmasının alındığı 09.06.2006 ile sanığın son savunması, müdahil vekilinin esas hakındaki beyanı, C.Savcısının esas hakkındaki mütalaası ve hükmün esasını oluşturan kısa kararın da yer aldığı 16.06.2006 günlü duruşma tutanaklarının hükme katılan Üye Hakimler ... (...) ve ... (...) tarafından imzalanmaması,

765 sayılı TCK.nun 202/2. maddesinde düzenlenen zimmet suçunun alt sınırı itibariyle 5 yıldan fazla hapis cezasını gerektirmesi karşısında CMK.nun 150/3. maddesi uyarınca sanık müdafii hazır bulunmadan ve 151/1. madde uyarınca işlem yapılarak müdafiin hazır bulunması sağlanmadan yazılı şekilde hüküm kurularak savunma hakkının kısıtlanması,

Hükümden sonra 19.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Yasanın 1. maddesi ile TCY.nın 257/1-2. madde-fıkralarında yer alan "kazanç" sözcüğünün "menfaat" olarak değiştirilmesi ve bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının da indirilmesi karşısında TCY.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,