Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2007/9319 K.2011/25051

Zimmet ve hizmet nedeniyle emniyeti suistimal suçlarından sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; eylemlerinin zincirleme biçimde zimmet suçunu oluşturduğunun kabulüyle mahkümiyetine dair, Vezirköprü Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 10/11/2006 gün ve 2001/28 Esas, 2006/96 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Değerli kağıt bedeli olarak maliyeye yatırılması gereken paraların temellük edilmesinin zimmet olarak kabulünde bir isabetsizlik yoksa da, özel hukuk hükümlerine göre kurulmuş Türk Polis Teşkilatını Güçlendirme Vakfının hesabına yatırılması gereken paraların temellük edilmesinin zimmet değil inancı kötüye kullanma suçunu oluşturacağı gözetilmeden değerli kağıt bedelleriyle birlikte mütalaa edilerek kül halinde zimmet suçundan hüküm kurulup,

Emniyet Amiri İsmail Dalkılıç tarafından düzenlenen 17/08/2000 günlü tutanak ile muhasebe denetmenleri Adem Kurnaz ve Mustafa Etiz tarafından düzenlenen 18/10/2000 günlü bilirkişi raporu ve eklerinde ayrıntıları belirtilen ve asılları dosya arasında mevcut olan 10 adet vezne alındı makbuzu ve 10 adet Halk Bankasına ait dekont içeriklerine göre Cumhuriyet Başsavcılığına yapılan ve 18/08/2000 tarihinde havale edilen suç duyurusundan önce zimmetine geçirdiği paraları tamamen iade ettiği anlaşıldığından cezasından 5237 sayılı TCK.nun 248/1. maddesi uyarınca 2/3 indirim yapılması gerektiği gözetilmeksizin sanığa fazla ceza tayini,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 14.12.2010 gün ve 2010/11-205 Esas, 2010/258 sayılı Kararının gerekçesinde de açıklandığı üzere.

765 sayılı TCY'nın 59. maddesinde daha çok cezanın bireyselleştirilmesine hizmet eden bir kurum olarak düzenlenmiş bulunan takdiri indirim nedenlerinin, 5237 sayılı TCY'nın 62. maddesinde, cezanın bireyselleştirilmesinin yanında cezanın belirlenmesinde de gözönünde bulundurulması gereken bir müessese olarak düzenlendiği,5237 sayılı TCY ile getirilen yeni düzenlemede, temel cezanın belirlenmesi ve cezanın bireyselleştirilmesine ilişkin kurallarda değişiklikler yapılması ve önceki düzenlemede temel cezanın tayininde kullanılan “failin geçmişi, sosyal ilişkileri,

fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları” gibi bazı kıstasların bu yasal düzenlemede takdiri indirim nedeni olarak belirlenmiş olması karşısında, tam anlamıyla cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesinden bahsedilebilmesi için 5237 sayılı TCY'nın 62. maddesinde öngörülen takdiri indirim nedenlerine ilişkin hükmün, somut olayda sanık bakımından uygulanması gerekip gerekmediği hususunun,

bu konudaki talepler de nazara alınarak değerlendirilip tartışılmasında zorunluluk bulunduğu gözetilmeksizin fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki olumsuz davranışlarının nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilmeksizin sanık yararına cezayı hafifletecek takdiri hafifletici nedenler olmadığından bahisle TCK.nun 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kabule göre de;

Suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesi ile uygulama yapılırken anılan Yasanın 53/1-e bendinde belirtilen hak ve yetkileri kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesi

Sanığın yatırdığı güvence parası hakkında, karar tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nın 115/3. ve 113/1-b maddeleri gereğince kullanılması ve fazlasının sanığa geri verilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,