KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2008/11240 E., 2010/3163 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Nisan 2010
Karar Metni
257 kelime·1 dk okuma
Zimmet suçundan sanıklar ..., ... ve ...’ın yapılan yargılanmaları sonunda; ...’in beraetine, ... ve ...’ın eylemleri hizmet sebebiyle emniyeti suistimal niteliğinde görülerek bu suçtan mahkümiyetlerine dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.01.2008 gün ve 2006/... Esas, 2008/... Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar ... ve ... müdafiileri ile katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Sanıklar ... ve ... hakkında lehe yasanın tespiti sırasında 5237 sayılı TCK.nun 155/2. maddesi yerine anılan Yasanın 247/1. maddesi ile karşılaştırma yapılması sonuca etkili olmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.
Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle sanık ... hakkında zimmet suçundan verilen beraet hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,
Sanıklar ... ve ... hakkında hizmet sebebiyle emniyeti suistimal suçundan kurulan mahkümiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarına gelince;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanıklar yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükümlerin açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2008/11240, K. 2010/3163, 29 Nisan 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama