Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2009/2535 K.2012/6654

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın 2002 yılında İl Özel İdaresi'nce köyün ihtiyaçlarında kullanılmak üzere tahsis edilen 1.800 TL değerinde 400 torba çimentoyu zimmetine geçirdiği iddiası ile yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suç tarihi itibariyle günün ekonomik koşulları ve paranın satın alma gücü değerlendirildiğinde zimmet miktarı olarak kabul edilen değerin az olduğu gözetilerek lehe yasanın 765 sayılı TCK'nın 202/1, 219/3, 4, 33 maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın 247/1, 249, 53/1, 53/5 maddelerine göre uygulama yapılarak tespiti gerekirken yazılı şekilde değerlendirme yapılarak lehe yasanın belirlenmesi;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 16/12/2008 gün ve 2008/146-235 sayılı Kararına göre mağdurun belli olması ve maddi menfaatin suçun mağduruna iade edilebileceği durumlarda zimmetin maddi konusunu oluşturan değerlerin müsaderesine karar verilemeyeceği gözetilmeden suçun işlenmesi ile elde ettiği menfaatin müsaderesine hükmedilmesi,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 53/5. maddesinin uygulamasında 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kullanmaktan yasaklanmasına karar verilmesi gerekirken infazda tereddüt oluşturacak şekilde karar verilmesi ve uygulama maddesinin 55/3 şeklinde yanlış yazılmış olması,