KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2009/3204 E., 2010/866 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Şubat 2010
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma
Nitelikli zimmet, dolandırıcılık, sahtecilik ve 3628 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından sanık ...'un bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda; 3628 sayılı Kanuna aykırı davranmak suçundan beraetine, diğer fiilleri zimmet niteliğinde görülerek mahkümiyetine dair, Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16.10.2007 gün ve 2007/100 Esas, 2007/311 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;
Önceki bozma ilamında belirtildiği üzere katılanların dolandırıcılık suçundan kurulan hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından katılanlar vekilinin bu suça yönelik temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince reddiyle, incelemenin diğer suçlardan kurulan hükümlerle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
3628 sayılı Kanuna muhalefet suçundan verilen hükmün incelenmesinde;
Bozmaya uyularak gereği yerine getirilmek delilleri takdir ve gerekçeleri gösterilmek suretiyle kurulan hüküm usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılanlar vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,
Zimmet suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
5237 sayılı TCK.nun 53/1-a maddesindeki hak ve yetkisini kötüye kullanmak suretiyle yüklenen zimmet suçunu işleyen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesindeki güvenlik tedbirinin uygulanması ve CMK.nun 232/6. maddesi gereğince bu hususun hükmün esasını oluşturan kısa kararda ve hüküm fıkrasında gösterilmesi yerine, sonradan hükmün gerekçe bölümüne eklenmesi suretiyle kararda çelişki yaratılması,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2009/3204, K. 2010/866, 15 Şubat 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama