Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2010/3445 K.2012/10920

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Vergi Dairesinde müdür yardımcısı olan sanığın mağdura yüksek miktarda ceza alacağını beyan etmek suretiyle korkutarak oluşturduğu baskı ile para talebinde bulunduğu ve mağdurun ödemeyi kabul ettiği, miktarın ödenmeyen kısmı için müteakip defalar aramak suretiyle parayı ödememesi halinde durumu Defterdarlığa bildireceği yönünde beyanlarda bulunarak baskıya devam ettiği ve bu şekilde oluşturduğu mağdurun ruh halinden istifade ederek menfaat temin etmeye çalıştığı, bu süreç içinde mükellefe ait defter ve belgeleri de iade etmediği,

sanığın eyleminin cebri irtikap suçunu oluşturduğu tutanaklar, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamından anlaşılmakla. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak.

Hapis cezasının kanuni sonucu olarak "belirli haklardan yoksun bırakılma" hükmünün uygulanması sırasında, TCK'nın 53/1-c maddesi uyarınca, "velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun, sanığın sadece kendi altsoyu bakımından koşullu salıverme tarihine kadar, altsoyu olmayanlar yönünden ise cezanın infazına kadar hükmedilmesi gerekirken; yazılı şekilde, altsoy ayırımı yapılmadan belirtilen hakları kullanmaktan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

İrtikap suçuna konu değerin 2.000 TL olduğu ve suç tarihi itibariyle 765 sayılı TCK'nın 219/3. maddesi kapsamında hafif olduğu dikkate alınarak, lehe Yasanın 765 sayılı TCK'nın 209/1, 219/3, 219/son ile 5237 sayılı (6352 sayılı Yasa ile değişik) TCK'nın 250/1, 250/4, 53. maddeleri karşılaştırılarak yapılması gerektiği gözetilmeden hüküm kurulması,