Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2010/8618 K.2010/9797

Nitelikli zimmet suçundan sanık ...'un yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.06.2008 gün ve 2004/9 Esas, 2008/90 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ve O Yer C.Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

... ... Başkanı olan sanığın özel aracını ... Oto Kaporta ve Boya servisinde tamir ettirip 159.300.000 TL. tutarındaki faturayı ... ... Taşımacılık Petrol Ürünleri Turizm Sanayi Ticaret Limited Şirketi adına fatura düzenlettiği, fatura bedelinin ise ...

Esnaf ve Sanatkarlar Odaları Birliği ile ... ... tarafından kurulan bu şirket tarafından ödendiği, aynı zamanda şirketin yetkili müdürü de olan sanığın bu şekilde zimmet suçunu işlediğinin iddia edilmesi karşısında; sanığın özel aracını şoförü ile tamire gönderdiğini, makam araçlarının da aynı kaportacıya götürülmesi nedeniyle kendisine jest olarak tamircinin ücret talep etmediğini, 10.06.2001 tarih, 159.300.000 TL. bedelli faturanın iki makam aracının tamir giderleri olduğunu savunması,

tanık sıfatıyla dinlenen şoför ...'ün araçların tamir ve boya işini yapan ...'ın resmi araçların tamir bedeli olarak 159.300.000 TL.lik faturayı düzenlediğini, devamlı müşterisi oldukları için başkanın aracından ücret almadığını beyan ettiği, anılan faturanın incelenmesinde araç plakasının ve yapılan işlerin yazılmadığının görüldüğü,

bununla birlikte tanık ...'ın vergi denetmenine verdiği beyanında 159.300.000 TL. bedelli faturanın sanığın özel aracının tamir bedeli olduğunu, C.Savcısına verdiği beyanında bu faturanın 20.000.000 TL.lik kısmının sanığın özel aracının masrafı, kalan kısmın resmi araçların tamir bedeli olduğunu, duruşma sırasında ise faturayı resmi araçların tamir bedeli için düzenlediğini söyleyerek tutarsız beyanda bulunduğu, mahkemece hükme esas alınan bu tanık beyanının kuşkulu kaldığı,

sanığın savunmasının aksini kabule elverişli, mahkümiyete yeter derecede kesin ve her türlü şüpheden uzak deliller elde edilmediği halde yazılı gerekçelerle hükümlülüğe karar verilmesi,