Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2011/11780 K.2011/25072

Zimmet suçundan sanık ...'un, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 203 ve 80. maddeleri gereğince 11 yıl 8 ay ağır hapis ve 4.305.000 Türk lirası ağır para cezası ile cezalandırılmasına dair, ...

Ağır Ceza Mahkemesinin 26.06.1990 tarihli ve 1990/70 Esas, 1990/114 sayılı Kararını müteakip, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun lehe hükümlerinin uygulanması talebi üzerine yapılan inceleme sonucunda, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 247/1, 247/2 ve 43/1. maddeleri uyarınca 8 yıl 16 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin aynı Mahkemenin 13.06.2005 tarihli ve 1990/70 Esas, 1990/114 sayılı Ek Kararının infazı sırasında, hükümlü vekilince yapılan ceza zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle, cezanın ortadan kaldırılması talebinin reddine dair, ...

Ağır Ceza Mahkemesinin 20.05.2011 tarihli ve 2011/215 müteferrik sayılı Kararına yönelik itirazın kabulüne, cezanın infazına yer olmadığına ilişkin Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.06.2011 tarihli ve 2011/444 Değişik İş sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre, merci Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesince, ilk kararın kesinleştiği 06.12.1990 tarihinden itibaren 20 yıllık ceza zamanaşımı süresinin 06.12.2010 tarihi itibarıyla dolmuş olduğundan bahisle 8 yıl 16 ay 15 gün hapis cezasının infaz edilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de, ilk kararın Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 06.12.1990 tarihli ilamı ile onanarak kesinleşmesini müteakip, Pendik Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 19.02.1991 tarihinde sanık hakkında yakalama müzekkeresi çıkarıldığı ve ceza zamanaşımı süresinin kesilerek yeniden işlemeye başladığı,

firarda olan sanığın yakalama işlemlerinin sürdüğü sırada 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu uyarınca yapılan uyarlama yargılaması sonucunda sanık hakkında verilen mahkümiyet hükmünün temyiz edilmeksizin 09.09.2005 tarihinde kesinleşerek yeniden infaz işlemlerine başlandığı ve sanığın halen firarda olup yakalanamadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında hükmolunan cezanın süresi itibarıyla 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 112/3. maddesine göre 20 yıllık ceza zamanaşımı süresine tabi olduğu,

aynı Kanunun 113. maddesi uyarınca ceza zamanaşımı süresinin hükmün kesinleştiği tarihten itibaren işlemeye başlayacağı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 02.05.2006 tarihli ve 2006/6-135 Esas, 2006/128 sayılı Kararında da belirtildiği üzere, sonraki lehe kanun sebebiyle yapılan uyarlama yargılamasında verilen kararlar hüküm niteliğinde olduklarından, ceza zamanaşımı süresinin de uyarlama kararının kesinleşmesinden itibaren yeniden işlemeye başlayacağı nazara alındığında sürenin dolmamış olduğu gözetilmeden, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 26.07.2011 gün ve B.03.0.CİG.0.00.00.04-105-71-6034-2011/9576/40314 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümlü hakkında ...

Ağır Ceza Mahkemesince verilen 26.06.1990 gün ve 1990/70-114 sayılı mahkümiyet hükmünün Dairemizce 06.12.1990 tarihinde onanması üzerine kesinleştiği ve 765 sayılı TCK.nun 113. maddesine göre ceza zamanaşımının işlemeye başladığı, 5237 sayılı TCK.nun yürürlüğe girmesi nedeniyle mahkemece 5252 sayılı Yasanın 9. maddesi uyarınca mahkümiyet hükmünde değişiklik yargılaması yapılarak 13.06.2005 günlü ek kararla cezasının yeniden belirlendiği, uyarlama yargılamasının yeni yasanın uygulanması koşullarının belirlenmesi amacı ile sınırlı ve kendine özgü bir yargılama olduğu,

bu yargılama sonunda verilen karar hüküm niteliğinde ve temyizi kabil olmakla birlikte, sonradan yürürlüğe giren lehe yasanın hükümlü lehine uygulanması ve infaz yeteneği bulunan ilk hükmü değiştirmekten ibaret ve infaza ilişkin bir karar olduğu, bu nedenle ceza zamanaşımını yeniden başlatıcı vasfı bulunmadığı gibi 765 sayılı TCK.nun 114 ve 5237 sayılı TCK.nun 71. maddelerinde ceza zamanaşımını kesen nedenler arasında da sayılmadığı,