Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2012/14896 K.2014/3121

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi; CMK'nın 260/1. maddesine göre katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olan H.. H..nin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükmün 22/10/2012 havale tarihli dilekçe ile vekili tarafından temyiz edilmesi karşısında 3628 sayılı Kanunun 18. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak katılma talebinin kabulüne karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Köy arazilerinin kiralanması karşılığında sanık tarafından 15/10/2008 – 05/11/2008 tarihleri arasındaki dönemde tahsil edilen paraların da mahkemece sanığın zimmetinde bulunduğunun kabul edilmesi ve zimmete konu 3.305 TL'nin Dairemiz uygulamalarına göre 2008 yılı için TCK'nın 249/1. maddesi kapsamında değer azlığı sınırı olarak kabul edilen 7.000 TL'den az olması,

tekerrüre esas alınan cezanın kesinleşme tarihinin 08/02/2008, incelenen dosyadaki son suç tarihinin ise 05/11/2008 olarak tespiti karşısında tebliğnamedeki 1 ve 2 nolu bozma isteyen düşüncelere iştirak edilmemiş, TCK'nın 247/1, 249/1, 43/1. madelerinin bu sıra dahilinde uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi sonuca etkili bulunmamış, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak; TCK'nın 53/5. maddesinde yer alan "... cezanın infazından sonra işlemek üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilir" şeklindeki düzenlemeye göre; cezanın bir katından anlaşılması gerekenin, cezanın kendisi olup hükmedilen 1 yıl 10 ay 6 gün hapis cezasını geçemeyeceği gözetilmeden 2 yıl süreyle hak yoksunluğuna karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,