Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2012/15317 K.2014/81

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 241. maddesinde tefecilik suçunun; “Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi,...” biçiminde tanımlandığı, bu düzenlemeye göre suçun oluşması için sanığın yalnızca bir kişiye ödünç para vermesi yeterli olup, bu işi meslek haline dönüştürüp dönüştürmemesinin öneminin bulunmadığı, bu nedenle suçun temadi ettiğinden ve birden fazla kişiye ödünç para verilmesinin tek suç oluşturduğundan bahsedilemeyeceği,

Ayrıca, kesintisiz suçlarda kesintinin gerçekleştiği anda suçun işlendiği kabul edilmekle birlikte 5237 sayılı Yasanın 241. maddesinde düzenlenen tefecilik suçunun maddede yazılı tipik hareketin bir kez işlenmesiyle oluşan sırf hareket suçu niteliğinde bulunduğu, bu suçun kazanç karşılığında ödünç paranın borç alana verilmesiyle tamamlandığı, suçun tamamlanması için kazanç temin edilmiş olmasının şart olmadığı, hatta ödünç olarak alınan paranın vadesinde geri ödemesinin yapılmamış olmasının da suçun oluşması üzerinde bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmakla;

Sanık A.. A..'nın suç tarihinde M.. K..'a kazanç karşılığında ödünç para verdiğinin soruşturma ve kovuşturma evresinde dinlenen tanık beyanları, Antalya Vergi Dairesi Başkanlığınca düzenlenen 14/12/2011 tarihli Vergi İnceleme ve Suç Duyurusu raporlarındaki tespitler ve dosya kapsamı ile sabit olduğu, buna bağlı olarak yüklenen suçun tüm unsurlarıyla oluştuğu; ayrıca aynı konu ve suça ilişkin olduğu belirtilen Antalya 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/80 Esas sayılı dosyasının getirtilerek incelenmesinden ve etkisinin değerlendirilmesinden sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde beraet kararı verilmesi,