Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2012/7154 K.2013/9499

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dairemizce de benimsenen Yargıtay CGK'nın 18/09/2012 tarih ve 2012/420 Esas, 2012/1771 sayılı Kararı da nazara alınarak 6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesinin sadece karşılıksız yararlanma suçunu kapsadığı anlaşıldığından, anılan Kanunun rüşvet suçu yönünden getirdiği düzenlemeler de gözetilerek yapılan incelemede;

Dairemizce de kabul gören Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21/12/1995 gün ve 5-339 Esas, 359 sayılı Kararı uyarınca; rüşvet verme suçuna eksik veya tam teşebbüsün mümkün olmayacağı, 765 sayılı TCK'nın 213. maddesi uyarınca rüşvetin teklif ya da vaat olunmasıyla suçun tamamlandığı gözetilmeyerek teşebbüs hükümlerinin uygulanması ve teklif edilen menfaatin değeri suç tarihi itibariyle ekonomik koşullar nazara alındığında pek hafif olduğu anlaşılmakla aynı Yasanın 219/3. maddesi uyarınca 2/3 oranında indirim yapılması ile mahkumiyetin yasal sonucu olarak 219/son maddesi uyarınca memuriyetten müebbeten mahrumiyet cezası verilmesi gerektiğinin

gözetilmemesi isabetsiz ise de hükmolunan ceza sonucu itibariyle sanığın lehine olduğundan ve karşı temyiz bulunmadığından bu hususlar bozma nedeni sayılmamış, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Rüşvet suçunun konusu 820 TL'nin özel hüküm olan 765 sayılı TCK'nın 217 yerine karma uygulama yapılarak 5237 sayılı TCK'nun 54/1. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi,