Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2012/7448 K.2013/8846

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 241. maddesinde tefecilik suçunun; “Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi,...” biçiminde tanımlandığı, bu düzenlemeye göre suçun oluşması için sanığın yalnızca bir kişiye ödünç para vermesi yeterli olup, bu işi meslek haline dönüştürüp dönüştürmemesinin öneminin bulunmadığı, bu nedenle suçun temadi ettiğinden ve birden fazla kişiye ödünç para verilmesinin tek suç oluşturduğundan bahsedilemeyeceği,

Ayrıca, kesintisiz suçlarda kesintinin gerçekleştiği anda suçun işlendiği kabul edilmekle birlikte 5237 sayılı Yasanın 241. maddesinde düzenlenen tefecilik suçunun maddede yazılı tipik hareketin bir kez işlenmesiyle oluşan sırf hareket suçu niteliğinde bulunduğu, bu suçun ivaz karşılığında ödünç paranın borç alana verilmesiyle tamamlandığı, suçun tamamlanması için ivazın temin edilmiş olmasının şart olmadığı, hatta ödünç olarak alınan paranın vadesinde geri ödemesinin yapılmamış olmasının da suçun oluşması üzerinde bir etkisinin bulunmadığı, aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında bu miktar paranın karşılıksız verilmesinin de hayatın olağan akışına ve genel hayat tecrübelerine uygun düşmediği,

Dava konusu somut olayda ise; sanığın, şikayetçiye borç para verdiğini, ancak karşılığında faiz almadığını, şikayetçinin de sanıktan 2006 yılının Eylül ayında faiz karşılığı borç para aldığını ifade ettiği, şikayetçinin borçlu, sanığın alacaklı olduğu Tarsus 2. İcra Müdürlüğünün 2006/2830 ve Tarsus 1. İcra Müdürlüğünün 2007/1273 Esas sayılı icra takip dosyaları, taraflar arasında düzenlenen dosyada mevcut senetler, tanık ...'nin yeminli anlatımı ile tüm dosya kapsamından sanığın kazanç elde etmek amacıyla şikayetçiye 2006 yılında bir kez ödünç para verdiği anlaşıldığından, tefecilik suçundan mahkumiyeti yerine yasal olmayan ve dosyada bulunan kanıtlarla örtüşmeyecek biçimdeki gerekçelerle beraetine karar verilmesi,