Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2012/9159 K.2012/8826

Görevli memura silahla mukavemet suçundan sanık ...'un 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 258/2-birinci cümle, 59/2. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Mersin 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/07/2010 tarihli ve 2010/193-568 sayılı kararının;

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında 765 sayılı Türk Ceza Kanunu hükümleri uygulanmış ise de, mahkemece hükmün gerekçesinde lehe yasa değerlendirmesi yaparken kabul ettiği gibi, asgari hadden ceza seçimi halinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 265/1, 125/3-a, 62/1. maddelerinin sanığın lehine olacağının dikkate alınmamasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 19/06/2012 gün ve B.03.0.CİG.0.00.00.04-105-33-3997-2012/10564/36771 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe girmekle bu tarihten önce işlenen suçlar açısından anılan Yasanın zaman bakımından uygulama başlıklı 7. maddesinin 2. fıkrası hükmü uyarınca failin lehine olan yasanın saptanması gerekmektedir.

Lehe yasanın belirlenmesinde izlenecek yöntem ve uygulamanın nasıl yapılacağı 5252 sayılı Yürürlük ve Uygulama Yasasının 9/3. maddesinde "Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir." biçimindeki hüküm ile açıklığa kavuşturulmuştur.

Yargıtay İBK'nın 23/02/1938 tarih ve 1938/23-9, YCGK'nın 14/10/1985 tarih ve 1985/194-525, 25/05/1999 tarih ve 1999/133-142, 23/12/2003 tarih ve 2003/270-290, 30/03/2004 tarih ve 2004/46-78, 20/09/2005 tarih ve 2005/99-103, 27/12/2005 tarih ve 2005/162-173 sayılı Kararlarında da lehe yasa belirlenirken gözetilecek ilkeler ve ölçütler gösterilmiştir.

Anılan kararlardan sonuncusunda, "… sabit kabul edilen olaya her iki yasanın ilgili tüm hükümleri birbirine karıştırılmaksızın uygulanmak suretiyle ayrı ayrı sonuçlar belirlenmesini ve bunların karşılaştırılmasını gerektirir” denilmektedir. İncelenen somut olayda, karşılaştırma, belirtilen ilkelere uyulmadan ve denetime olanak vermeyecek biçimde yapılmıştır.

Sanığın sabit kabul edilen eylemi, polis memurlarına görevini yaptırmamak için silahtan sayılan eşya ile direnme ve hakaret etmedir. Doğru sonuca ulaşabilmek için anılan eylemlere 765 ve 5237 sayılı Yasaların ilgili hükümlerinin birbiriyle karıştırılmaksızın uygulanması gerekir. Her iki yasa yönünden ceza uygulamasını mahkemenin takdiri de gözetilerek, alt sınırlardan uzaklaşmadan somutlaştırdığımızda aşağıdaki sonuçlara ulaşılacaktır.

A) 765 sayılı TCK'ya göre; sanığın TCK'nın 258/2. madde 1. cümlesi gereğince 2 yıl hapis, 59. maddesi gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

B) 5237 sayılı TCK'ya göre ise;

a) Sanığın TCK'nın 265/1. maddesi gereğince 6 ay hapis, 265/4. maddesi gereğince 9 ay hapis, 43/2. maddesi gereğince 11 ay 7 gün hapis, 62. maddesi gereğince 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

b) Sanığın TCK'nın 125/1. maddesi gereğince 1 yıl hapis, 125/4. maddesi gereğince 1 yıl 2 ay hapis, 43/2. maddesi gereğince 1 yıl 5 ay 15 gün hapis, 62. maddesi gereğince 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

karar vermek gerekecektir.

Elde edilen sonuç cezaları karşılaştırıldığında, 765 sayılı TCK'nın failin lehine olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemenin 5237 sayılı TCK'nın sanığın daha lehine olacağına ilişkin saptaması hukuka aykırı olmakla beraber 765 sayılı TCK hükümleri uygulanmak suretiyle hükmolunan hapis cezasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.