Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2012/9367 K.2013/9812

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Kooperatiften gelen görev durumunu gösterir belge ve dosya kapsamına göre bu sanıkların görev sürelerinin 20/03/2005 tarihinde dolduğu, kendileri yönünden son suç tarihinin bu tarih olarak kabul edilmesi gerektiği gözetilerek yapılan incelemede;

Sanıklara yüklenen görevi kötüye kullanma suçuna ilişkin yasa maddesinde öngörülen cezanın tutarına nazaran 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, 20/03/2005 olan son suç tarihi ile inceleme günü arasında bu sürelerin gerçekleştiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ile 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanıklar hakkında açılan kamu davalarının aynı Yasanın 322 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,

Sanık ... hakkında verilen hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Bir suç işleme kararı cümlesinden olmak üzere, değişik zamanlarda görevi kötüye kullanma fiilini işlediği belirtilmesine rağmen TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca sanığın cezasında arttırım yapılması gerektiğinin nazara alınmaması,

Suçun TCK'nın 53/1-d maddesindeki hak ve yetkilerin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/06/2008 gün ve 2008/149-163 sayılı Kararında da belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin CMK'nın 231/5-6. maddesindeki şartlar gözetilmek suretiyle seçenek yaptırımlara çevirme ve erteleme gibi diğer kişiselleştirme nedenlerinden önce hakim tarafından değerlendirilmesi zorunlu olduğu halde bu hususunun karar yerinde hiç tartışılmaması,