Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/10114 K.2015/12726

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

TCK'nın 257. maddesi genel, tali ve tamamlayıcı bir hüküm olup görevi kötüye kullanma suçunun oluşumu için eylemin Kanunda ayrıca suç olarak tanımlanmamış olması gerektiği, muhtar olan sanıkların 29 Mart 2009 tarihinde yapılan mahalli idareler seçimleri öncesinde 26/11/2008-05/12/2008 tarihleri arasında askıya çıkartılması gereken muhtarlık bölgesi askı listelerini teslim almaları hususunda 27/11/2008 tarihinde tebligat yapılmasına rağmen, muhtarlık askı listelerini ilçe seçim kurulundan teslim almama ve askıya çıkarmama şeklindeki oluşa uygun olarak sübutu kabul edilen eylemlerinin 298 sayılı Yasanın 147. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

Sanıkların sübutu kabul edilen eylemlerinin TCK’nın 257/2. maddesinde düzenlenen ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturacağı gözetilmeden anılan maddenin 1. fıkrası uygulanmak suretiyle sanıklar hakkında fazla ceza tayini,

Hükümden önce 19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Kanunun 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde-fıkralarında yer alan "kazanç" sözcüğünün "menfaat" olarak değiştirilmesi ve bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının da indirilmesi karşısında TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü karşısında sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi zorunluluğunun nazara alınmaması,

Adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin uygulama maddesinin hatalı gösterilmesi,

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8/1. maddesi uyarınca, hükmün verildiği tarihte yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 305/1-1. bendi gereğince kesin nitelikte bulunan cezalar tekerrüre esas olamayacağı gibi, sanıklara sonuç olarak adli para cezası verilmesi, 5275 sayılı Kanunun 108. maddesine göre sadece hapis cezaları yönünden mükerrirlere özgü infaz rejiminin söz konusu olmasına göre sanıklar hakkında hükmolunan cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Sanıklar hakkında sonuç olarak adli para cezasına hükmedildiği halde TCK'nın 53/1. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmolunması,

Suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlendiğinin kabul edilmesi karşısında sanıklar hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanması gerektiğinin nazara alınmaması,