KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2013/1025 E., 2014/4203 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Nisan 2014
- Tebliğname No
- 5 - 2012/188353
- Mahkemesi
- Manisa 3. Sulh Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 03/05/2012
- Numarası
- 2011/866 Esas, 2012/578 Karar
- Suç
- Görevi kötüye kullanma
Karar Metni
261 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Müşteki adına çıkartılan ve idari para cezası tutanağını ihtiva eden davetiyenin, posta dağıtıcısı olan sanık tarafından, adreste bulunmaması sebebiyle köy azası olan K.. A..'a teslim edildiği, tebligatın 06/07/2011 tarihinde tebliğ edilmiş görünmesine rağmen, müştekinin tebligatı 23/07/2011 tarihinde kahvehanede gördüğünü beyan etmesi, sanığın müştekiyi adresinde bulamaması halinde tebligatın bir parçasını müştekinin ikamet adresinin kapısına yapıştırdıktan sonra köy muhtarına veya azasına teslim etmesi gerekirken, usulsüz olarak tebligatı köy azası K.. A..'a teslim ederek görevini kötüye kullandığının iddia olunması karşısında;
Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre; tebliğ belgesinde gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memurunun tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine imza karşılığında teslim etmesi ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırması gerektiği gözetilerek,
öncelikle müştekinin tebliğ tarihindeki adresinin adres kayıt sisteminde kayıtlı olup olmadığının araştırılmasından, kayıtlı olduğunun belirlenmesi halinde sanığın soruşturma aşamasında ibraz ettiği tebliğ teslim belgesi içeriğinde belirtildiği şekilde, ilgili ihbarnameyi muhatabın kapısına yapıştırıp yapıştırmadığı hususunun gerektiğinde müşteki ve tanık da yeniden dinlenip tespit edilmesinden sonra oluşacak sonuca göre hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2013/1025, K. 2014/4203, 15 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama