Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/1044 K.2014/4602

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 241. maddesinde tefecilik suçunun; “Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi, ...” biçiminde tanımlandığı, bu düzenlemeye göre suçun oluşması için sanığın yalnızca bir kişiye ödünç para vermesi yeterli olup, bu işi meslek haline dönüştürüp dönüştürmemesinin öneminin bulunmadığı, bu nedenle suçun temadi ettiğinden ve birden fazla kişiye ödünç para verilmesinin tek suç oluşturduğundan bahsedilemeyeceği anlaşılmakla,

Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2007/421 Esas ve 2008/358 Karar sayılı dosyasında, sanığın başka kişilerle birlikte C.. K.. dışındaki vatandaşlara kazanç elde etmek amacıyla faiz karşılığı borç para verdiğinin dava konusu edildiği, suç tarihlerinin farklı olduğu ve her iki dosyanın aynı eylemlere ilişkin olmadığının anlaşılması karşısında, belirtilen dosyanın akıbeti araştırılıp derdest olması halinde, davaların birleştirilmesinden, kesinleşmişse onaylı bir örneği getirilmek suretiyle, suçun teselsül edip etmediği araştırılıp zincirleme şekilde işlenmiş olması durumunda mahsup hükümlerinin uygulanma imkanının olup olmadığının tartışılmasından sonra, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,