Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/10878 K.2014/12404

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

21/04/2007 tarihli olay tutanağı içeriğine, tanıklar C.. A.. ve Cihan Erdoğan tarafından da doğrulanan katılanların aşamalardaki tutarlı beyanlarına, düzenlenen adli rapora ve tüm dosya kapsamına göre sanık Ö..

E..'in sevk ve idaresindeki araçla alkollü olarak trafik kazası yaparak kaçması sonrasında trafik polisi olan katılanlar tarafından yakalanarak ekip otosuna bindirildiği, uyarıya rağmen araçtan inmeye çalışıp görevlerini yapmalarını engellemek için katılan polis memuru Tezcan Sarı'yı iterek yaralanmasına neden olduktan sonra diğer katılan polis memuru A..

M..'a da tehdit içerikli sözler söylediği, bu suretle yüklenen suçu işlediği anlaşılmakla tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre Ö.. E.. yönünden sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dosya kapsamı ve olay tutanağına göre sanık U.. K..'nın, arkadaşı olan Ö.. E..'in ellerinin kelepçelenmesi üzerine polis memurlarına hitaben söylediği "sizin yaptığınız suçtur, insanlığa sığmaz, yeğenime bu şekilde davranamazsınız, bende adliyede çalışıyorum, bunun hesabını size sorarım" şeklindeki sözlerinin yasal şikayet hakkının kullanılmasına yönelik olduğu gözetilmeden bu sanığın unsurları oluşmayan suçtan beraeti yerine yanılgılı değerlendirme sonucu mahkumiyetine, buna bağlı olarak sanık Ö.. E.. hakkında TCK'nın 265/3. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanıklar hakkında TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel cezalar belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bend halinde sayılan hususlar, aynı Kanunun 3/1. maddesindeki "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur." şeklindeki yasal düzenlemeler, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar hep birlikte ve isabetli bir şekilde değerlendirilip, suç kastındaki yoğunluk,suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı gözetilerek ilgili kanun maddesindeki cezanın alt ve üst sınırları arasında takdir hakkının kullanılması gerekirken "... suçun işleniş şekli ve sanıkların geçmişteki hali ..." şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle temel cezaların alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi,

Yüklenen suçun birden fazla kamu görevlisine karşı işlendiği kabul edildiği halde sanıklar hakkında TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmaması,

Her iki sanık hakkında hükümler kurulurken cezaların kişiselleştirilmesine yönelik olarak birbirinden farklı şekilde düzenlenen erteleme, seçenek yaptırıma çevirme ve takdiri indirim kurumlarının yöntemine uygun şekilde ayrı ayrı tartışılıp değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden "...sanığın inkara yönelik davranışları ve geçmişte sabıkalı oluşu..." şeklindeki yetersiz ve yasal olmayan gerekçeye topluca başvurularak anılan hükümlerin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bolvadin Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/19 Esas, 2009/163 Karar sayılı ilamının kesin nitelikte 1860 TL adli para cezasına ilişkin olması karşısında tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden sanık Ö.. E.. hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanması,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 12/11/1979 gün, 1979/2-229 Esas, 1979/477 sayılı Kararında da belirtilen "Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi, vekalet ücretinin belirlenmesinde ilke olarak davacı veya sanıkların sayısını ya da sanığın birden çok suç işlemiş olmasını değil, usulünce açılan ve avukat tarafından takip olunan davaların sayısını ele almıştır. Taraflara yükletilecek avukatlık parasının da her dava için ayrı ayrı belirlenmesini öngörmüştür." hususu nazara alınmadan aynı davada aynı vekille temsil edilen katılanlar A.. M.. ve T.. S.. lehine vekalet ücretinin ayrı ayrı takdiri,

Sanık Ö.. E..'in adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ele alınması yönünden CMK'nın 231/11. maddesi gereğince ilgili mahkemelere ihbarda bulunulmaması,