KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2013/1502 E., 2014/5401 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Mayıs 2014
- Tebliğname No
- 4 - 2010/334927
- Mahkemesi
- Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 02/11/2010
- Numarası
- 2010/211 Esas, 2010/1238 Karar
- Suç
- Tefecilik
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Sanık O.. L.. hakkında verilen mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;
Bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda bir kişiye birden fazla kazanç amacıyla ödünç para verdiği anlaşılmasına rağmen TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.
Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,
Sanık C.. O.. hakkında verilen mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde ise;
Katılan M.. A..'ın diğer sanıktan aylık % 10 faiz karşılığı aldığı paranın gerçek sahibinin kendisi olduğunu söyleyerek paranın kendisine ödenmesini istediği ve şikayetçinin sanığa verdiği para ve senedi ortağı O.. L..'e verdiğinden bahisle tefecilik suçundan açılan kamu davasında. M.. A..'ın 24/04/2007 tarihli ifadesinde sanığa ilişkin bir şikayetinin bulunmaması, 16/09/2009 tarihli ifadesinde ise O..
L..'e olan borcunun bir kısmını sanığa ödediğini belirtmesi, sanığın ise faiz karşılığı ödünç para vermediğini, katılanın diğer sanığa olan borcunun bir kısmını iletmesi için kendisine verdiğini, aldığı parayı O..
L..'e ulaştırdığını savunması karşısında dosya kapsamına göre sanığın kazanç amacıyla katılana ödünç para verdiğine dair mahkumiyetine yeterli, her türlü kuşkudan uzak delil bulunmadığı nazara alınarak beraet kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden oluşa, dosya kapsamına uygun düşmeyen yetersiz gerekçeler ve yanılg
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2013/1502, K. 2014/5401, 14 Mayıs 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama