Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/15700 K.2016/504

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın faiz karşılığı ödünç para verdiği sabit kabul edilerek tefecilik suçundan mahkumiyetine karar verilmişse de; ceza yargılaması sonucunda mahkumiyet kararı verilebilmesi için suç oluşturan fiilin sanık tarafından işlendiğinin hiç bir kuşkuya yer bırakmayacak, herkesi inandıracak biçimde kanıtlanması ve şüphenin masumiyet karinesinin gereği olarak sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği (Anayasa m. 38/4, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi m. 6/2, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi m. 11, Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesi m. 14/2), sanığın aşamalarda değişmeyen savunmaları,

mağdur ...'nün borç para aldığı tarihte faize yönelik bir anlaşma bulunmadığına ilişkin beyanı, bir kısım tanıkların sanığın tefecilik faaliyeti yaptığına dair duyumlarından ibaret beyanları, sanığın evinde yapılan aramada tefecilik suçuna konu teşkil edecek suç unsuruna rastlanılmaması hususları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın kazanç elde etmek amacıyla ödünç para verdiğine dair kesin, inandırıcı ve yeterli delil bulunmadığı anlaşılmakla, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraati yerine yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,