Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/3403 K.2014/7425

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 289/1-g maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının; herkesi tatmin edecek, Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde olması, Yargıtay'ın gerekçelerde tutarlılık denetimi yapması ve bu açılardan mantıksal ve hukuksal bütünlüğünün sağlanması için kararın dayandığı tüm verilerin ve değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması ilkelerine uyulması gerektiği halde yeterli gerekçe gösterilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre ise;

Direnme ve hakaret fiillerini birden fazla kamu görevlisine karşı işlediği kabul edilen sanık hakkında TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmaması,

Sanık savunmaları ve hakkında aldırılan adli rapor da gözetilerek; şikayetçi kolluk görevlileri M.. Z.., O.. Ö.., M.. T.. ve N.. A.. hakkında efrada sui muamele ve hakaret suçundan açılan İzmir 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 2007/1025 esas sayılı dosyasının akıbeti araştırılıp, olayın çıkış sebebi üzerinde de durularak, sanık hakkında TCK'nın 29 ve 129. maddeleri kapsamında haksız tahrik ve özel haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili haklarından koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, maddede yazılı diğer haklarla birlikte cezaların infazı tamamlanıncaya kadar kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,