KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2013/3606 E., 2014/7194 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Haziran 2014
- Tebliğname No
- 5 - 2012/232776
- Mahkemesi
- Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 18/05/2012
- Numarası
- 2012/292 Esas, 2012/223 Karar
- Suç
- Görevi yaptırmamak için direnme
Karar Metni
261 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. fıkrasında yer alan "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar.
Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkumiyet hükmü kurabilir" şeklindeki düzenleme nazara alındığında, mahkemece sanığın çağrılarak, varsa diyecekleri sorulup, anılan fıkra uyarınca değerlendirme yapıldıktan sonra hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden ve dosyanın ele alınmasına esas teşkil eden mahkeme kararındaki "G.H.P.
Cad. A. mah No .." adresinden başka adrese tebligat çıkarılması suretiyle sanığa savunma hakkı tanınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de;
Sanık hakkında denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle, daha önce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılarak hükmün açıklanması durumunda, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 11. fıkrası uyarınca önceki hükmün aynen açıklanması gerektiği, aynı fıkranın ikinci cümlesi uyarınca cezanın kısmen infazı, ertelenmesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vermenin ancak yükümlülüklerini yerine getiremeyen sanıklar yönünden mümkün bulunduğu, açıklanması geri bırakılan hükümde değişiklik yapılmaması gerektiği gözetilmeksizin, bu kez cezasının seçenek yaptırıma çevrilmesine karar verilmesi,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2013/3606, K. 2014/7194, 30 Haziran 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama